سرودهای روشنایی · زهره ایمانی
فصل ۱۱: مایع درخشان
از گندمزارهای زرین چیزی نمانده است. بازماندگان آزوکایا مایعی درخشان مینوشند که در ازای گندمشان گرفتهاند. ردّ زهر، سه مسافر را به گودالی بیانتها و آزمایشگاه پنهان درینمور میرساند.

زمینی مثل زخمی کهنه
اردوگاه بازماندگان · آزوکایا · نمایش روی نقشهدشت پیش رویشان، با خاکهایی زرد و ترکخورده، همچون زخمی کهنه زیر آسمان خاکستری گسترده شده بود. گندمهای نازک و شکننده، آخرین بازماندههای زندگی در این سرزمین، زیر نسیمی سرد و بیرحم که از دوردست میوزید، به لرزه افتاده بودند. چادرهای کهنه و پاره، با پارچههایی رنگورورفته که باد آنها را مانند پرچمهای شکسته به اهتزاز درمیآورد، در گوشه و کنار دشت پراکنده بودند.
مردمی با لباسهای مندرس و چهرههایی که خستگی و رنج در خطوطشان حک شده بود، در اطراف دیده میشدند. اما در چشمانشان، به جای ترس، آرامشی غیرطبیعی و گاه بیتفاوتی موج میزد. برخی روی زمین نشسته بودند و ظرفهای کوچک چوبی را با دستانی لرزان به لب میبردند و مایعی درخشان و غریب را مینوشیدند و زیر لب زمزمههایی نامفهوم میکردند، گویی در انتظار سرنوشتی نامعلوم بودند.
هوا هنوز بوی تند زهر را در خود داشت، اما آنها گویی به آن بیاعتنا شده بودند؛ انگار که سپری نامرئی یا شاید توهمی کاذب، آنها را در برابر مرگ محافظت میکرد. چند نفر با دیدن تازهواردان از جایشان برخاستند و با گامهایی آرام اما کنجکاو به سمتشان آمدند.

سوران و بازماندگان
اردوگاه بازماندگان · آزوکایا · نمایش روی نقشهمردی میانسال، با ریشی بلند و خاکستری که غبار دشت بر آن نشسته بود، با دیدن لیام چشمانش از شگفتی گشاد شد و با صدایی که از شوق و ناباوری میلرزید، گفت: «استاد لیام؟ شما زندهاید؟ همه فکر میکردن بیماری شما رو هم بلعیده!» و رو به دیگران کرد و فریاد زد: «استاد لیام برگشته! اون زندهست!»
لیام با لبخندی خسته و تلخ سرش را تکان داد: «سوران، هنوز جون دارم. ولی بگو ببینم، اینجا چی به سرتون اومده؟ این بلا از کجا پیداش شده؟» سوران لحظهای به زمین خیره شد. گویی خاک زرد و ترکخوردهٔ دشت، آینهای بود که تصاویر روزهای شوم گذشته را بازمیتاباند. با صدایی که از خستگی و سادگی عوامانه میآمد، گفت: «استاد، این بیماری… یهو از دل زمین جوشید. چاهها و چشمههای آب سیاه شدن. حتی مثل دود سیاه در هوا هم پراکنده شد. اول فکر کردیم واسه اون سرمای لعنتیه که اوایل بهار میاد. وقتی همه منتظر شکوفهها و گرمای آفتابن، ولی یهو یخبندون میزنه و همهچیزو میسوزونه.»
«چند نفر سرفه کردن، گفتیم شاید باد سرد کوهستانه، یه سرماخوردگی سادهست. اما… نه، استاد! این یکی انگار از یه جای دیگه اومده بود. مثل سایهای که تو دل بهار پنهون شده بود، پخش شد؛ تند و بیرحم، مثل آتیشی که تو نیزار خشک میفته. لکههای سیاه از دهن آدما ریخت، مثل جوهر غلیظی که انگار روحشونو با خودش میکشید بیرون.» نفس عمیقی کشید و دستش را روی پیشانیاش کشید: «مردم میگن زمین خشمش گرفته. میگن این انتقام روزای خوبه، وقتی دشت پر از گندم طلایی بود، وقتی چشمهها زمزمهٔ زندگی داشتن و خندهٔ بچههامون تو کوچهها میپیچید. انگار این سرمای شوم، این بیماری، اومده که وفور و شادیمونو بدزده…»
«هر روز بیشتر لازمش داریم. اگه یه روز نرسه، انگار جونمون به آخر میرسه.»

حقهٔ درینمور
اردوگاه بازماندگان · آزوکایا · نمایش روی نقشهسپس زن مسنی با موهای شانه نشده و چشمانی که از خستگی گود افتاده بود، کنار سوران ایستاد و با نگاهی کنجکاو به لونا خیره شد. با صدایی آرام اما سنگین گفت: «این کیه؟ چرا این قدر با عجله اومدین؟» لونا کتاب کهن را محکم زیر بغلش فشرد و با اضطراب گفت: «اسمم لوناست. چیزی همراهم دارم که شاید بتونه به این وضعیت کمک کنه.»
سوران لحظهای مکث کرد، نگاهی به ظرف چوبی در دستش انداخت و با صدایی که ترکیبی از امید و تردید بود، دوباره به لیام برگشت: «چند روز پیش، بعد از اینکه تمام امیدمون رو از دست داده بودیم و دیگه قادر به دفن و خاکسپاری اجساد نبودیم، یه چند نفر اومدن. نمیشناختمشون. این مایع رو بهمون دادن. گفتن حالمون رو بهتر میکنه. در ازاش گندممون رو گرفتن. حالا این بیماری دیگه بهمون آسیب نمیرسونه، اما…»
کایان با لحنی که صبرش را از دست داده بود، پرید وسط حرفش: «اما چی؟ چرا اینجوری حرف میزنی؟ بگو دیگه!» زن مسن با نگاهی سرد و بیروح، انگار که روحش را به مایع سپرده باشد، گفت: «هر روز بیشتر ازش میخوایم. اگه یه روز نرسه، انگار جونمون به آخر میرسه. اما تا وقتی هست، حس میکنیم میتونیم ادامه بدیم.» لیام با اخمی عمیق به لونا و کایان نگاهی انداخت و زیر لب زمزمه کرد: «دیگه مطمئن شدم این یه تلهس و کار درینموره. دارن این مردم رو به خودشون زنجیر میکنن.»
لونا اما نگاهش به دود سیاهی بود که از دهانهٔ تونل بیرون میریخت، مانند ابری زنده و خشمگین که به سمتشان میخزید. قلبش تندتر زد. کتاب را با دستانی لرزان باز کرد و صفحهها را با عجله ورق زد. خطوط طلایی زیر نور زمرد به رقص درآمدند، گویی با او سخن میگفتند. نفس کوتاهی کشید و سرودی از سرودهای روشنایی را زمزمه کرد. نور زمردش مانند شعلهای سوزان درخشید و موجی از روشنایی به سوی دود سیاه پرتاب شد. تودهٔ سیاه با صدایی شبیه نالهای عمیق متوقف شد و به عقب رانده شد و بخشی از آن در نسیم پراکنده گشت؛ گویی زهر در برابر سرودهای کامل، مقاومتش را از دست داده بود.
لیام که به دوردستها خیره شده بود، عصایش را بر زمین کوبید و زیر لب گفت: «این بیماری و بلای طبیعی نیست! این زهر، فقط یه ابزاره. قطعاً پشتش یه نقشهٔ بزرگتره.»

گندم شفاف
چشمهٔ کهن و گندم شفاف · آزوکایا · نمایش روی نقشهسپس به تپههای دوردست اشاره کرد و رو به لیام و کایان ادامه داد: «اون تپهها رو میبینین؟ یه چشمهٔ آب زلال و قدیمی اونجاست، که کمتر کسی ازش باخبره. امیدوارم اون هنوز آلوده نشده باشه.» لونا کتاب را بست و با نگاهی مصمم گفت: «پس بریم اونجا.» لیام رو به سوران و زن مسن کرد و با صدایی محکم افزود: «شما هم مراقب خودتون باشین. این مایع شاید اون چیزی نباشه که فکر میکنین.» سوران با تردید به ظرف در دستش نگریست: «شاید… اما فعلاً تنها چیزیه که داریم.» زن مسن با صدایی آرام و بیروح اضافه کرد: «اگه گندممون تموم بشه، نمیدونیم چی به سرمون میاد…»
لیام، لونا و کایان، هر سه با قدمهایی تند به سمت تپهها حرکت کردند، در حالی که بقایای دود سیاه در دوردست، مانند سایههای نیمهجان و پراکنده، به آرامی در حال متراکم شدن بود. مردم با چهرههایی که آرامش کاذبشان را حفظ کرده بودند، به آنها خیره بودند، اما در عمق نگاهشان سایهای از ناامیدی و وابستگی دیده میشد. از دامنهٔ تپه بالا رفتند، در حالی که زمین زیر پایشان با هر قدم میلرزید؛ گویی رگهای زهر در دل خاک نفس میکشیدند. بوی خاکستر سوخته و گندمهای رو به زوال در هوا آمیخته بود و دشت آزوکایا مانند مادری در سوگ، نالهای خاموش سر داده بود.
سرانجام به بالای تپه رسیدند و چشمهٔ قدیمی پیش رویشان نمایان شد. گودالی که روزگاری پر از آب زلال، قلب آزوکایا را زنده نگه میداشت، حالا به خاکستری خشک و بیروح تبدیل شده بود. اما در کنار آن، چند خوشهٔ گندم شفاف از دل خاکستر سر برآورده بودند. ساقههایشان مانند شیشههای صیقلی بود و با هر وزش باد، نوری متغیر و شکننده از خود ساطع میکردند؛ گویی آخرین جرقههای امید زمین را در خود نگه داشته بودند. رگههای سیاه زهر اطراف چشمه را فرا گرفته بودند، اما به گندمها نزدیک نمیشدند؛ انگار سپری نامرئی آنها را محافظت میکرد.
کایان با احتیاط به گندمها نزدیک شد و با صدایی که شگفتی و تأمل در آن موج میزد، گفت: «این گندمها… انگار دارن در برابر زهر مقاومت میکنن. انگار یه چیزی ازشون محافظت میکنه. شاید یه جور جادوی باستانی داشته باشن.» لیام با عصایش به زمین تکیه داد و با نگاهی عمیق به چشمه خیره شد: «تا حالا مشابه این گندمها رو ندیدم.» و به لونا نگاه کرد: «کتابت رو باز کن. شاید جوابی برای این گندمها پیدا کنیم.»

سرود درو
چشمهٔ کهن و گندم شفاف · آزوکایا · نمایش روی نقشهلونا کنار چشمه زانو زد و کتاب کهن را روی زمین گذاشت. صفحهها را با دستانی لرزان ورق زد و ضربان زمردش با زمین هماهنگ شد، گویی قلب زمین با او یکی شده بود. به سرودی غمانگیز و کهن برخورد، سرودی جادویی که از نسلهای گذشتهٔ مردمان آزوکایا، روزگاری که موقع برداشت گندم، برای زمین میخواندند:
«ای زمین من، ای دشت من، خشک نشو، نسوز… / به ما نیرو بده، به ما اراده بده، ما را تا سپیدهدم نگه دار…»
همزمان صدایی در ذهن لونا زمزمه کرد: «ریشهٔ شر در مرکز دشت نهان است…» لونا نفس کوتاهی کشید: «باید به مرکز دشت بریم. اونجا ریشهٔ این فاجعهست.» کایان با نگاهی متفکرانه به چشمه خیره شد: «اگه این گندمها دارن مقاومت میکنن، پس شاید امیدی باشه.» لیام با صدایی آرام گفت: «در آینده، این گندمها آخرین امید آزوکایا هستن. باید پیش بریم، قبل از اینکه زهر همهچیز رو نابود کنه.»
لونا با عزمی راسخ سرود را دوباره زمزمه کرد. گندمها درخشش خود را دوچندان کردند و رگههای زهر، بیشتر به عقب رانده شدند؛ اما زمین دوباره لرزید و از شکافهای چشمه، بوی تند زهر به هوا برخاست. ناگهان، یکی از گندمهای شفاف ترک برداشت و به خاکستر تبدیل شد؛ اما بقیه همچنان میدرخشیدند، گویی در برابر مرگ ایستادگی میکردند. لونا با نگاهی مصمم گفت: «نباید بذاریم این گندمها نابود بشن. باید به مرکز دشت بریم و ریشهٔ زهر رو نابود کنیم.» و یکی از گندمهای شفاف را با احتیاط جدا کرد و در دستش نگه داشت.
«ای زمین من، ای دشت من، خشک نشو، نسوز... به ما نیرو بده، به ما اراده بده، ما را تا سپیدهدم نگه دار.»

گودال زهر
گودال زهر · آزوکایا · نمایش روی نقشهبا قدمهایی محتاط به سوی مرکز دشت پیش رفتند، جایی که زمین زیر پایشان با هر گام سردتر و سنگینتر میشد، گویی یکی نامرئی در دل خاک جریان داشت. گندم شفاف در دست لونا با نوری کمرنگ اما مقاوم میدرخشید و ضربان ملایمش با ریتم قلب لونا هماهنگ شده بود؛ گویی زمین با او سخن میگفت و از او التماس میکرد که تسلیم نشود. هرچه به مرکز نزدیکتر میشدند، بوی تند زهر قویتر میشد؛ بویی که ترکیبی از گوگرد سوخته و فلز زنگزده بود، و رگههای سیاه زهر که از زیر خاک بیرون میزدند، مانند ریشههای زنده زمین را از درون میخوردند.
وقتی به مرکز دشت رسیدند، منظرهای هولناک پیش رویشان ظاهر شد که نفسهایشان را در سینه حبس کرد. گودالی عظیم و بیانتها، مانند زخمی عمیق در دل زمین باز شده بود؛ دیوارههایش با خزههای سیاه و مرطوب پوشیده شده بود و قطرات زهر از آنها چکه میکرد و با هر قطره، صدای سوزانده شدن خاک به گوش میرسید. از اعماق گودال، رگههای سیاه زهر مانند مارهایی زنده بیرون میخزیدند و زمین اطراف را با هر لمسشان به خاکستر تبدیل میکردند. در مرکز این گودال، سایهای عظیم و متحرک ایستاده بود: موجودی که از بدنی از دود سیاه و مایع درخشان ساخته شده بود، با چشمانی سرخ، مانند دو شعله در تاریکی. حضورش مانند وزنهای سنگین بر سینهٔ هر سه فشار میآورد.
کایان با نگاهی دقیق به مرکز گودال گفت: «اون موجود تو گودال فکر میکنم داره از همون مایع درخشانی که مردم بهش وابسته شدن تغذیه میکنه. اگه بتونیم جریانش رو قطع کنیم، شاید بتونیم یه ضربه بهش بزنیم.» لیام با نگاهی عمیق به گودال خیره شده بود: «این موجود به نظر فقط به مترسک واسه ترسوندن هست. نمیخوره بهش که نگهبان یا مسبب این مصیبت باشه. لونا، سرودت رو آماده کن. این زمین هنوز زندهست.»
لونا با دستانی لرزان گندم شفاف را محکمتر فشرد و کتاب کهن را باز کرد. صفحهها با نور زمردش به رقص درآمدند. سرودی جادویی و کهن، که مردمان آزوکایا در لحظات مبارزه و امید میخواندند، از دل کتاب برخاست. گندم شفاف با هر بیت درخشش بیشتری پیدا کرد و نوری سفید از آن به سوی گودال پرتاب شد. زمین با ریتم سرود به لرزه افتاد و رگههای زهر برای لحظهای به عقب کشیده شدند. اما موجود سایهمانند با نالهای عمیق و خشمگین واکنش نشان داد؛ دود سیاه بدنش مانند موجی زنده به سوی آنها هجوم آورد و زمین زیر پایشان با شدت بیشتری ترک برداشت.
لونا با تمام توانش سرود را ادامه داد، اما دود سیاه مانند دستی سرد به دور گردنش پیچید و نفسش را برید. گندم شفاف از دستش افتاد و نورش کمرنگ شد. کایان با عجله به سمتش دوید و او را از چنگال دود بیرون کشید. لیام با نگاهی تیز گفت: «این سایه فقط یه جلوهست و قدرت واقعیش تو اعماق این گوداله. لونا، ادامه بده و بذار زمین باهات همراه بشه. زمین باید خودش بجنگه.» در همان لحظه، موجود با صدایی که مانند زمزمهای سرد و تهدیدآمیز بود، گفت: «برای هر نفستان باید بهاء بدید. گندم، آب، خاک همه به ما تعلق دارن.»
«یه نفس بکشید، همه باید بها بدید. گندم، آب، خاک، همه به ما تعلق دارن.»

رشتهای از نور
گودال زهر · آزوکایا · نمایش روی نقشهبا این جمله، گودال عمیقتر شد و موجی از مایع درخشان اما آمیخته با زهر از اعماقش بیرون ریخت. مایع به سرعت سطح زمین را فرا گرفت و گندمها و علفهای نازک باقیمانده در اطراف گودال به خاکستر تبدیل شدند. بوی فلز و زهر در هوا غلیظتر شد و زمین با هر لحظه بیشتر به نظر میرسید که تسلیم شده است.
لونا با نفسهایی بریدهبریده گندم شفاف را دوباره برداشت و با چشمانی پر از عزم به گودال خیره شد و زیر لب گفت: «تو فقط یه سایهای و سایهها با نور نابود میشن. زمین مال ماست و ما قلبش رو زنده نگه میداریم.» و سرود را با صدایی بلندتر و عمیقتر از سر گرفت. این بار زمین با او همراه شد؛ ریشههای پنهان زیر خاک با ریتم سرود به لرزه افتادند و گویی زمین خود را برای یک مبارزه آماده میکرد. نور گندم شفاف مانند خورشیدی کوچک درخشید و مانند تیری آتشین به قلب گودال برخورد کرد.
موجود سایهمانند با فریادی گوشخراش از هم پاشید و دود سیاه بدنش به هوا پراکنده شد. در همان لحظه، گودال با صدایی مهیب لرزید و مایع زهرآلود به اعماق زمین فروکش کرد، گویی زهر به اجبار عقبنشینی کرده باشد. لونا روی زانو افتاد، نفسنفسزنان، در حالی که گندم شفاف هنوز در دستش میدرخشید، اما نورش ضعیفتر شده بود. کایان با نگرانی کنارش زانو زد: «باید راهی برای بستن دائمی این گودال پیدا کنیم، وگرنه دوباره برمیگرده.» لیام با نگاهی عمیق به دشت خیره شد: «این فقط یه پیروزی موقت بود. لونا، این گندم شفاف رو باید ازش محافظت کنیم تا بتونیم زمین رو باهاش شفا بدیم.»
در همان لحظه، زمرد گردنبند لونا با نوری ناگهانی درخشید و گندم شفاف در دستش با ریتمی هماهنگ با آن ضربان زد. کتاب کهن در دست لونا به لرزه افتاد و صفحهها بهطور خودکار ورق خوردند تا به صفحهای رسیدند که با خطوطی باستانی و درخشان پر شده بود. لونا با چشمانی پر از شگفتی به کتاب نگاه کرد: «انگار زمین داره باهامون حرف میزنه! گندم، گردنبند و کتاب همهشون دارن مسیر رو نشون میدن.» او سرود روشناییبخش را آرام زمزمه کرد و نور گندم شفاف مانند رشتهای درخشان به سوی درهای در انتهای دشت کشیده شد، گویی زمین راه را به آنها نشان میداد.
کایان با نگاهی متفکرانه به نور خیره شد: «اگه درهٔ انتهای دشت واقعاً منبع زهر باشه، باید آماده باشیم. نمیدونیم اونجا چی منتظرمونه.» لیام با عزمی راسخ عصایش را محکمتر فشرد: «وقتی زمین داره به همون اعتماد میکنه، ما هم باید بهش اعتماد کنیم. اگه بخوایم آزوکایا رو نجات بدیم، باید تا آخرش بریم.»

آزمایشگاه درینمور
آزمایشگاه درینمور · آزوکایا · نمایش روی نقشهبا قدمهایی مصمم به سوی درهٔ انتهای دشت حرکت کردند. نور گندم شفاف مانند فانوسی جادویی مسیرشان را روشن میکرد. با نزدیکتر شدن به دره، زمین زیر پایشان ناهموارتر شد و صخرههای تیز و شکسته مانند نگهبانانی خاموش در دو طرف مسیر ایستاده بودند. دره با مه غلیظ و تیرهای پوشیده شده بود که بوی تند زهر از آن به مشام میرسید.
وقتی به دره رسیدند، غاری عظیم و تاریک پیش رویشان ظاهر شد که کنارههای ورودی آن با رگههای درخشان مایع مرموز پوشیده شده بود. از درون غار، بوی شدید زهر میآمد و صدای عجیبی به گوش میرسید؛ صدایی مانند ضربان قلب، سنگین و آهسته، اما با هر ضربان، زمین زیر پایشان میلرزید. لونا گفت: «اینجا… اینجا شاید منبع زهر باشه. حس میکنم این صدا، صدای سازوکار زهر باشه. باید بریم داخل.» لیام با نگاهی دقیق به رگهها گفت: «اصلاً منطقی به نظر نمیاد جایی که زهر هست، این مایع به ظاهر پادزهر هم باشه. اگه حسی که دارم درست بگه، این یعنی همش یه بازی کثیف برای تصاحب گندمهای دست مردمه. اینجا احتمالاً پر از تله یا نگهبانهاییه که از این سازوکار محافظت میکنن.»
وارد غار شدند. نور گندم شفاف با درخشش زمرد ترکیب شد و مانند موجی جادویی به درون غار تابید و تاریکی را کنار زد. اما در همان لحظه، از اعماق غار، سایههایی کوچک و متحرک به سوی آنها هجوم آوردند؛ موجوداتی سایهمانند با چشمانی سرخ و درخشان، گویی نگهبانان این غار تاریک بودند. لونا با عزمی استوار سرودهای روشنایی را زیر لب زمزمه کرد و نور زمرد و گندم، چون سپری درخشان، در برابر سایهها ایستادگی کرد. اما تاریکی غار با هر موج نور، عقب مینشست و دوباره برمیگشت و دو موجود دیگر از دل دیوارهای سرد و مرطوب سر برمیآوردند.
کایان با صدایی که اضطراب و تحلیل در آن آمیخته بود گفت: «اینا انگار تمومی ندارن! باید یه فکری کنیم.» لیام با عصای چوبیاش ضربهای محکم بر زمین کوبید و یکی از سایهها را زیر تلی از سنگها مدفون ساخت: «نمیتونیم اینجوری ادامه بدیم! این هیولاها انگار به نور و صدا واکنش نشون میدن. اگه بخوایم زنده بمونیم، باید تو تاریکی پیش بریم.» لونا سرودش را قطع کرد. نور گندم شفاف کمسو شد و او با احتیاط آن را زیر شنل خود پنهان کرد؛ زمرد را نیز با دستانش پوشاند تا هیچ شعاع نوری از آن ساطع نشود. حدس لیام درست بود و حملهٔ هیولاها کم شد. لونا زمزمه کرد: «اگه بخوایم تو تاریکی بریم، باید چشمامون به سیاهی عادت کنه.»
چشمانشان به تدریج با سیاهی غار خو گرفت و توانستند دیوارها و مسیر را تشخیص دهند. آرام و بیسروصدا با نفسهای کوتاه از کنارهٔ دیوار غار پیش رفتند. مسیر غار به فضایی نسبتاً باز منتهی شد که بهوضوح دیوارهایش تراشخورده و صاف بود، مانند پایگاهی ساختهٔ دست بشر. صدای ضربان قلبمانند بیشتر طنین میانداخت، اما اکنون آوای دیگری نیز به گوش میرسید: صدای پچپچ انسانها، دستورات کوتاه و صدای جابهجایی ابزارها و دستگاهها. کایان با احتیاط سر خود را از گوشهٔ دیوار بیرون آورد و به راهرویی باریک در دل دیواره اشاره کرد.
در راهرو، نوری ضعیف به چشم خورد و سایهٔ مردی بر دیوار افتاد. هر سه در تاریکی لبهٔ راهرو پناه گرفتند. مردی با لباسی تیره و سبدی پر از ظرفهای مایع درخشان، با صدایی آرام به همراهش گفت: «این سری اینارو باید سریعتر به روستاها برسونیم. اگه پادزهر به موقع نرسه، مردم دیگه نمیتونن دووم بیارن.» آن دیگری با لحنی سرد پاسخ داد: «مهم نیست. تا وقتی نفس بکشن، گندم رو از خودشون میگیریم. وقتی هم که بمیرن، خودمون برمیداریم.» لونا با شنیدن این سخنان، قلبش در سینه یخ بست.

با احتیاط پیش رفتند تا راهرو به فضایی عظیم باز شد: آزمایشگاهی بزرگ با دیوارهای پوشیده از قفسههای شیشهای، دستگاههایی که مایع مرموز را با زهر درهم میآمیختند، و چندین نفر با لباسهای تیره که به کار مشغول بودند. در مرکز آزمایشگاه، تودهای عظیم و درخشان از مایع میتپید و صدای ضربان قلبمانند از آن برمیخاست. اما درست هنگامی که میخواستند قدمی دیگر بردارند، صدایی از زیر پای لونا برخاست. صفحهای فلزی بود که با فشار پایش جابهجا شد: «این… یه تلهست!» دیوارهای آزمایشگاه با صدای آژیری مهیب لرزیدند و فریاد یکی از متخصصان درینمور در غار طنین انداخت: «ورود غیرمجاز داریم!» کایان به شکافی باریک در دیوارهٔ آزمایشگاه اشاره کرد: «اونجا… یه شکاف! باید بریم!»

نقشهٔ تار عنکبوت
آزمایشگاه درینمور · آزوکایا · نمایش روی نقشهلونا، کایان و لیام در سایهٔ تاریک راهرو خشکشان زده بود و قلبهایشان با هر صدای قدم افراد تندتر میتپید. کایان با چشمانی تیز به فضای آزمایشگاه نگریست، جایی که متخصصان به سوی دستگاههایشان میدویدند و فریادهایی تند و بریده رد و بدل میکردند. یکی از آنها، مردی با چهرهای سرد و چشمانی نازک، با صدایی خشک دستور داد: «هر گوشه رو بگردین! اگه این متجاوزا فرار کنن، خودتون میدونید!»
آنها با قدمهایی بیصدا و نفسهایی حبسشده به سوی شکاف خزیدند، در حالی که نور فانوسهای متخصصان سایههایی بلند و تهدیدآمیز بر دیوارها میانداخت. درست به موقع خود را به درون شکاف کشیدند. بوی زهر با هر گام غلیظتر میشد و صدای فریادها کمکم در پس دیوارها محو گشت.
با احتیاط در راهرو پیش رفتند تا اینکه به فضایی کوچک و به ظاهر متروک رسیدند؛ اتاقی که انگار انباری مخفی بود. قفسههایی کهنه و پر از شیشههای شکسته در گوشهها دیده میشد و در مرکز اتاق، میزی چوبین قرار داشت که کاغذهایی پراکنده بر آن نقش بسته بود.
لونا با کنجکاوی به میز نزدیک شد و یکی از کاغذها را برداشت. خطوطی بر آن نگاشته شده بود: نقشهای از سرزمینهای اطراف، نه فقط آزوکایا، بلکه سرزمینهای دوردست، از جمله الدورا و شوریدا. نقطههایی با علامتهای قرمز بر نقشه مشخص شده بود و کنار هر نقطه، کلمهٔ «مرگ» که مشخص بود با فشار و حرص نوشته شده، دیده میشد. کایان با دیدن نقشه، نفسش بند آمد.
«ارسال محمولهٔ پادزهر به الدورا تکمیل شد. در ازای هر شیشه، ده کیسه گندم دریافت گردید.»

نامهٔ مهرشده
آزمایشگاه درینمور · آزوکایا · نمایش روی نقشهکاغذ دیگری را از روی میز برداشت: نامهای با مهر درینمور. در آن نوشته شده بود: «ارسال محمولهٔ پادزهر به الدورا تکمیل شد. در ازای هر شیشه، ده کیسه گندم دریافت گردید. منابع زهر در سرزمینهای شرقی همچنان فعال باقی میماند تا تقاضا برای پادزهر افزایش یابد.»
کایان با دستانی لرزان کاغذ را به لونا نشان داد و زمزمه کرد: «اینا… اینا همهجا رو زهرآلود کردن و از این مایع به همهجا فرستادن! حتی الدورا!» لونا کاغذ دیگری را برداشت و چشمانش از خشم و ناباوری گشاد شد. نقشهٔ کل جهان که از آزوکایا به سوی سرزمینهای دیگر کشیده شده بود؛ شبکهای از زهر که چون تار عنکبوت همهجا را در برگرفته بود.
در همان لحظه، صدای قدمهایی سنگین از راهرو به گوش رسید. لونا تعدادی از کاغذها را بیصدا برداشت و زیر شنلش پنهان کرد. گوشهٔ چشمش به شیشهای کوچک روی قفسه افتاد که واژهٔ «زهر خالص» روی آن نقش بسته بود. قلبش تندتر زد. با احتیاط شیشه را برداشت و در جیبش گذاشت.
هر سه به سرعت پشت قفسهها پنهان شدند، در حالی که نور فانوسی لرزان از ورودی اتاق به درون تابید. مردی با چهرهای که از خشم برافروخته بود، وارد اتاق شد و با صدایی غرشمانند فریاد کشید: «اینجا رو وجب به وجب بگردین! دو تا هم نگهبان بذارید براش. ارباب گفت اگه متجاوزا اسناد رو پیدا کنن، کل نقشه به خطر میفته!» متخصص با فانوسش به قفسهها نزدیکتر شد و نور لرزانش فقط چند سانتیمتر با مخفیگاه آنها فاصله داشت. لونا نفسش را حبس کرد؛ اما در همان لحظه، لیام به آرامی دستش را به سوی یک ظرف شیشهای در قفسه دراز کرد و آن را به گوشهٔ دیگر اتاق پرتاب کرد. شیشه با صدای بلندی خرد شد و متخصص با عجله به سوی صدا چرخید.
لونا از فرصت استفاده کرد و با اشارهای به کایان و لیام، به سوی راهروی خروجی در سمت دیگر اتاق خیز برداشتند. با قدمهایی سریع اما بیصدا از اتاق گریختند، در حالی که صدای فریادهای متخصصان درینمور در پشت سرشان طنین میانداخت. در تاریکی پیش میرفتند. باید به لوتاریا میرسیدند. باید به قصر خبر میدادند که این بیماری، ساختهٔ دست درینمور است و پادزهر، تنها بهانهای برای چپاول گندمهایشان.
