سرودهای روشنایی · زهره ایمانی

فصل ۱: زمزمه‌های تاریکی

شبی سرد در لوتاریا. کاتیا صدایی می‌شنود که هیچ‌کس دیگر نمی‌شنود: نغمه‌ای از سوی مه. ایدان، مشاور پیر خاندان، می‌داند این صدا یعنی چه.

زمزمه‌ای بر فراز برج سپید, برج سپید · الدورا

زمزمه‌ای بر فراز برج سپید

برج سپید · الدورا · نمایش روی نقشه

شبی عمیق بر شهر لوتاریا سایه افکنده بود. کاتیا بر فراز برج سپید ایستاده بود و منظرهٔ زیر پایش همچون بومی سفید و بی‌پایان از برف گسترده بود. نگاهش به دوردست‌ها بود، به سمت مرزهای آزوکایا.

در حالی که خیره به افق بود، نسیم سرد شبانه با حالتی شوم از دل کوه‌ها به سمتش آمد و همچون زمزمه‌ای دوردست در گوش و ذهنش پیچید. کاتیا ابتدا فکر کرد تنها صدای باد است؛ اما پس از لحظه‌ای مکث، صدا حالتی دیگر به خود گرفت، گویی از عمق تاریکی‌ها برخاسته و به سوی او رسیده بود: زمزمه‌ای مبهم که نوعی غم رازآلود با خود داشت.

نفسش را حبس کرد و گوش سپرد. صدا آن‌قدر ضعیف بود که به سختی شنیده می‌شد، اما احساسی ناشناخته و تاریک در او بیدار کرد؛ احساسی که هرگز تا آن لحظه تجربه نکرده بود. گویی چیزی یا کسی او را به سوی آن مرزهای مه‌آلود فرا می‌خواند.

خاطرات گذشته آرام در ذهنش جان گرفتند: قصه‌هایی که در شب‌های سرد زمستان، کنار شومینه، از مادربزرگ شنیده بود. مادربزرگ با چشمانی پر از دانش و راز از آزوکایا می‌گفت؛ سرزمینی که روزگاری پر از زندگی و سرودهای روشنایی‌بخش بود، اما با نغمه‌های تاریک و مرگبار درینمور در مه و سیاهی فرو رفت.

زمزمه‌ای بر فراز برج سپید

سرمای شبانه بر دست‌ها و گونه‌هایش نشسته بود، اما او حسش نمی‌کرد. آنچه او را در بر گرفته بود کنجکاوی‌ای آمیخته با وحشت بود که مانند طنابی نامرئی دور قلبش پیچیده بود. به یاد هشدار مادربزرگ افتاد: «روزی نغمه‌های تاریکی دوباره به گوش خواهند رسید و زمستانی سیاه، مه‌آلود و بی‌پایان را با خود خواهند آورد.»

دستش را روی لبهٔ سنگی برج کشید. برجی که هزاران زمستان و تابستان، طلوع و غروب خورشید را دیده بود، حالا در چشم او همچون پناهگاهی ناامن و فراموش‌شده بود. همه‌چیز آشنا به نظر می‌رسید، و در همان حال رنگی از غریبی و رازآلودگی بر همه‌چیز سایه انداخته بود.

«روزی نغمه‌های تاریکی دوباره به گوش خواهند رسید و زمستانی سیاه، مه‌آلود و بی‌پایان را با خود خواهند آورد.»
هشدار ایدان, برج سپید · الدورا

هشدار ایدان

برج سپید · الدورا · نمایش روی نقشه

ناگهان صدایی از پشت سرش او را به خود آورد. قدم‌هایی سنگین و مرتب بر سنگفرش برج طنین انداخت. آرام برگشت و با چهرهٔ نگران ایدان، مشاور قدیمی و خردمند خاندان، روبه‌رو شد. نفس‌های گرمش در سرمای شب بخار می‌شد.

ایدان گفت: «این سکوت لعنتی! این سرمای شدید! حس می‌کنم چیزی داره از دل تاریکی نگاهمون می‌کنه.» چند قدم نزدیک‌تر آمد. نسیم سرد شنل بلندش را تکان می‌داد و ریش سیاه و خاکستری‌اش در باد می‌لرزید. صدایش آرام بود اما پر از اضطرابی پنهان: «کاتیا! دلشورهٔ تو رو دارم، عزیزم.»

کاتیا لحظه‌ای چیزی نگفت. تنها صدای نفس‌هایشان میان باد شنیده می‌شد. سپس آرام لب گشود، انگار کلمات را از عمق جانش بیرون می‌کشید: «من… من صداهایی شنیدم، ایدان. زمزمه‌هایی دور و مبهم، از دل کوه‌های آزوکایا و حتی دورتر. مثل نغمه‌هایی که مادربزرگ همیشه با وحشت ازشون حرف می‌زد. نه آواز، نه فریاد… چیزی عجیب، مثل یه طلسم شوم که منو به سمت خودش می‌کشه. جایی که نمی‌خوام برم، ولی… نمی‌تونم مقاومت کنم.»

ایدان که بی‌حرکت مانده بود، نگاهش لرزید و با صدایی خش‌دار پرسید: «نغمه؟! گفتی نغمه؟! از سمت آزوکایا! دلشوره‌ام بی‌دلیل نیست. سال‌ها دعا کردم که هیچ‌وقت این لحظه نرسه و نغمه‌های تاریکی توی لوتاریا شنیده نشه. کاتیا، وقتی نغمه‌ها شروع می‌شن، یعنی تاریکی راهشو به سمت ما پیدا کرده…»

کاتیا میان حرفش پرید: «تاریکی! ولی چرا باید منو به سمت تاریکی دعوت کنن؟ چرا من؟ چرا حالا؟» ایدان مکثی کرد و با لحنی سنگین پاسخ داد: «کاتیا، اشتباه نکن! چیزی که شنیدی دعوت نیست. نغمه‌های تاریکی رو فقط کسانی می‌شنون که سرنوشتشون با اون گره خورده باشه. این نغمه‌ها نیستن که تو رو به سمت خودشون می‌کشن؛ این نور و روشنایی درون توئه که ناخودآگاه می‌خواد به مقابله با خطر بره. حالا انتخاب با خودته که به نغمه‌ها پاسخ بدی یا بی‌تفاوت بمونی.»

«نغمه‌های تاریکی رو فقط کسانی می‌شنون که سرنوشتشون با اون گره خورده باشه.»
تصمیم کاتیا, برج سپید · الدورا

تصمیم کاتیا

برج سپید · الدورا · نمایش روی نقشه

کاتیا که در دلش شک و یقین به هم آمیخته بود، برای زمزمه‌ها معنای دیگری یافت. با صدایی لرزان اما مصمم گفت: «ایدان، من نمی‌تونم بذارم این تاریکی به اینجا هم برسه و لوتاریا به سرنوشت آزوکایا دچار بشه. نمی‌تونم بی‌تفاوت باشم. تصمیممو گرفتم. به سمت نغمه‌ها می‌رم.»

ایدان خیره به دوردست، گویی در حال سنجیدن عمق تصمیم کاتیا بود. لبخندی محو، پر از غم و افتخار، روی لبانش نشست و گفت: «حتماً می‌دونی که توی این سفر تنهایی؟ ما هیچی از آزوکایای امروز نمی‌دونیم. بعد از سیاهی و مه، دیگه کسی جرئت نکرد پا به اون سرزمین بذاره. و حتماً این نغمه‌ها می‌تونن آغاز مصیبتی تازه از سمت درینمور باشن.»

کاتیا سکوت کرد. او واقعاً نمی‌دانست در دل این سفر چه خواهد گذشت، اما حس می‌کرد باید برای این زمزمه‌ها پاسخی پیدا کند؛ حقیقتی که شاید تنها او بتواند آن را دریابد.

«نمی‌تونم بی‌تفاوت باشم. تصمیممو گرفتم. به سمت نغمه‌ها میرم.»

کتاب را از این‌جاها بخوانید و تهیه کنید