سرودهای روشنایی · زهره ایمانی

فصل ۲: نخستین گام‌های سرنوشت

سپیده‌دم پس از شبی بی‌خواب. فرش‌های تالار قصر، آزوکایا را در روزگار سبزش نشان می‌دهند. ایدان کاتیا را برای سفری آماده می‌کند که شاید بازگشتی نداشته باشد.

فرش‌های تالار بزرگ, قصر لوتاریا · الدورا

فرش‌های تالار بزرگ

قصر لوتاریا · الدورا · نمایش روی نقشه

هوا به آرامی رنگ روشنایی به خود می‌گرفت و نخستین پرتوهای سپیده‌دم بر سرزمین گسترده شده بود. تا صبح، خواب به چشمان کاتیا نیامده بود. او این بار شکوه صبحگاه را با حسی متفاوت درک می‌کرد؛ در دلش نوعی آشوب و اضطراب بود، حسی که او را به حرکت وامی‌داشت.

از برج پایین آمد و به سمت تالار بزرگ قصر قدم برداشت. دیوارهای بلند و سنگین تالار پر از نقوش و حکاکی‌هایی بودند که داستان‌ها و افسانه‌های گذشته را در خود نگه می‌داشتند.

کاتیا به سمت دیواری رفت که تاریخ گذشته را به صورت تابلوهای فرش بزرگ، با قاب‌های منبت‌کاری‌شده از نگین‌های فیروزه و یاقوت، نشان می‌داد. روبه‌روی تابلویی ایستاد که آزوکایا را پیش از ویرانی و مه به تصویر می‌کشید: سرزمینی درخشان و سرسبز با رودهای جاری و زلال که به گندم‌زارهایی به رنگ طلا و مس می‌رسیدند.

نگاهش را به تابلوی کناری انداخت که روزگار اکنون آزوکایا را به رخ می‌کشید: سرزمینی خاکستری در هاله‌ای از مه و سایه.

«اون سرزمین هرگز نمرده، فقط در خواب عمیقی فرو رفته.»
گفت‌وگو در باغ قصر, قصر لوتاریا · الدورا

گفت‌وگو در باغ قصر

قصر لوتاریا · الدورا · نمایش روی نقشه

در همان لحظه، صدای قدم‌های ایدان در تالار پیچید و به کاتیا نزدیک شد. کاتیا به چشمان او خیره شد و آرام پرسید: «به‌نظرت آزوکایا هنوز زنده‌ست؟ کسی داخلش زندگی می‌کنه؟ یا کلاً به افسانه‌ها پیوسته؟!» ایدان سری تکان داد و گفت: «اون سرزمین هرگز نمرده، فقط در خواب عمیقی فرو رفته.»

کاتیا نفس عمیقی کشید: «به نظرت آماده‌ام که به نغمه‌های تاریکی پاسخ بدم؟» ایدان نگاهی جدی به او انداخت: «کاتیا، راهی که در پیش داری راهی نیست که هر کسی بتونه طی کنه. این راه پر از رمز و راز و خطره، و تنها کسانی می‌تونن ادامه بدن که ایمان به خود و روشنایی درونشان داشته باشن.» دستش را بر شانهٔ او گذاشت و با صدایی آرام و حکیمانه گفت: «اگه به این نغمه‌ها پاسخ بدی، باید بدونی که شاید راه برگشتی نباشه. هر تصمیمی که بگیری، مسیر زندگیت رو تغییر می‌ده.»

کاتیا به نشانهٔ تأیید سر تکان داد. لحظه‌ای سکوت در تالار حکم‌فرما شد؛ سکوتی که نشانهٔ آغاز سفری بود که او هرگز نمی‌توانست پیش‌بینی‌اش کند. در دل این سکوت، کاتیا حس می‌کرد تاریخ و سرنوشتش در حال گره خوردن است.

هر دو از تالار بیرون رفتند و به سمت باغ قصر قدم برداشتند. نسیم سرد صبحگاهی با عطر گل‌ها و بوی خاک مرطوب درآمیخته بود و آرامشی خاص به فضا بخشیده بود؛ اما در قلب کاتیا طوفانی از هیجان و تردید در حال شکل‌گیری بود. او خود را در آستانهٔ سفری می‌دید که تمام باورها و ترس‌هایش را به چالش می‌کشید.

ایدان رو به او گفت: «کاتیا، باید بدونی که تنها دانش و شجاعت کافی نیست. این سفر نه تنها قدرت جسم، بلکه قدرت روحت رو هم می‌طلبه.» کاتیا حس کرد او چیزی بیش از یک مشاور ساده است؛ همچون راهنمایی که او را به سوی ناشناخته‌ها هدایت می‌کند.

«این سفر نه تنها قدرت جسم، بلکه قدرت روحت رو هم می‌طلبه.»
کتاب کهنهٔ کتابخانه, قصر لوتاریا · الدورا

کتاب کهنهٔ کتابخانه

قصر لوتاریا · الدورا · نمایش روی نقشه

کاتیا با صدایی ملایم پرسید: «چه چیزی می‌تونم با خودم ببرم که در این مسیر یاری‌ام کنه؟» ایدان پاسخ داد: «در کتابخانه، کتابی کهن با جلد چرمی تیره وجود داره، پر از داستان‌ها و رازهایی از گذشته. قصه‌ها و افسانه‌هایی از نغمه‌های تاریکی و سرودهای روشنایی، که فقط تو متوجه‌شون می‌شی.»

کاتیا به سمت کتابخانه رفت و ایدان تا ورودی همراهش آمد: «یادت باشه، هر صفحه از اون کتاب رازی از گذشته‌ست که با خودش قدرتی درک‌نشده و پنهان داره. اونو بخون و اجازه بده خودش راهنماییت کنه.» کاتیا سری تکان داد و به چشمان ایدان نگریست. در آن نگاه پیامی بود که به او قوت قلب می‌داد؛ پیامی که می‌گفت او آماده است.

در آنجا قفسه‌های بلند و پر از کتاب‌های قدیمی و خاک‌گرفته مقابلش کشیده شده بودند. فضای کتابخانه آکنده از عطر کاغذهای کهنه و چوب‌های پوسیده بود و نوری دلچسب از پنجره‌ها به درون می‌تابید. کاتیا به سوی یکی از قفسه‌های بلند رفت و سرانجام کتابی با جلد چرمی تیره و صفحات زردرنگ پیدا کرد؛ کتابی که نقوش ظریف و پیچیده‌ای روی جلدش حک شده بود.

به آرامی کتاب را باز کرد و شروع به خواندن کرد. خواندن هر خط همچون ورود به دنیایی دیگر بود؛ دنیایی که در آن تاریخ و افسانه‌ها به هم پیوند می‌خوردند. در حالی که صفحات را ورق می‌زد، احساس کرد این داستان‌ها بیش از یک افسانه‌اند.

کتاب را برداشت و به باغ بازگشت. ایدان منتظرش بود. کاتیا نزدیک شد و گفت: «من آماده‌ام.» ایدان لبخندی کم‌رنگ زد: «یادت باشه که در هر لحظه، سرودهای روشنایی در قلبت زنده هستن. با اونا حرکت کن و بگذار که راهنمای تو باشن.»

کاتیا برای اولین بار آماده بود که پا به سرزمین‌های ناشناخته بگذارد و به دنبال حقیقتی برود که در میان مه‌های تاریک آزوکایا پنهان شده بود.

«یادت باشه که در هر لحظه، سرودهای روشنایی در قلبت زنده هستن.»

کتاب را از این‌جاها بخوانید و تهیه کنید