سرودهای روشنایی · زهره ایمانی
فصل ۱۴: انگشتر سیاه
لونا، کایان و لیام با مدارک درینمور به لوتاریا برمیگردند، اما زهر پیش از آنها رسیده است. در تالار قصر، شورای فرماندهان باید تصمیم بگیرد، و انگشتری با نگین سیاه بر دست سرنا میچرخد.

دروازهٔ زهرآلود
دروازههای غربی · الدورا · نمایش روی نقشهاز پشت دیوارهای شهر لوتاریا صدای هرج و مرج به گوش میرسید. لونا جلوتر از لیام و کایان پیش میرفت. با صدایی که خستگی در آن حس میشد، گفت: «این بو دقیقاً همون بوی زهری هست که داخل غار بود.» تقریباً به نزدیکی دروازهٔ شهر رسیده بودند و لیام با خشم و تأسف به گودالهای زهر که از زمین میجوشیدند مینگریست.
هنگامی که به دروازههای لوتاریا رسیدند، نگهبانان با پارچههای خاکستری بر چهره، سر احترام خم کردند. یکی از آنان که چشمانی خسته داشت و گویی لیام و یارانش را میشناخت، با صدایی خشن اظهار داشت: «خوش آمدید، این پارچهها رو به دهان و بینی ببندید که تا حد زیادی از شر این بیماری در امان باشید.» و پارچهای خاکستری از کمربندش بیرون کشید و به سوی لونا دراز کرد.
لونا پارچه را گرفت و بوی تند و گزندهاش را استشمام کرد. با نگاهی تیز به لیام گفت: «این پارچهها هم کار درینموره. به زهر آغشتهس.» نگهبان لحظهای حیرتزده شد، اما سخنی نگفت و دروازه را گشود. وقتی وارد شهر شدند، شلوغی مردمانی بود که چهرههایشان رنگپریده و لبهایشان ترکخورده به نظر میرسید. بسیاری پارچههای خاکستری را بر چهره بسته بودند و گاه با سرفه از کنار آنها میگذشتند.

غرفهٔ مایع درخشان
میدان جشن بهاری · الدورا · نمایش روی نقشهدر میدان مرکزی غرفهای کوچک با پارچهای تیره توجه لونا را جلب کرد. تاجری با جامهای خاکستری و نقابی پارچهای، شیشههایی کوچک را روی میز چیده بود؛ شیشههایی که مایعی درخشان در خود داشتند. تاجر با صدایی که رازآلود به نظر میرسید، فریاد میزد: «مایع شفابخش! تنها راه نجات!» و مردمان با کیسههای گندم به سویش میرفتند.
لونا برای لحظهای در جا خشک شد. به لیام نگریست و با ترس گفت: «این همون مایع هست…» لیام عصایش را محکمتر فشرد و به جمعیت خیره شد. با عصبانیت گفت: «خیلی زود به اینجا هم رسید.»
لونا کتاب کهن را زیر بغلش فشرد و به سوی قصر چشم دوخت. از میان خیابانها و کوچههای لوتاریا به سوی قصر گام برمیداشتند. آفتاب در حال غروب بود و نور نارنجی کمرنگش بر دیوارهای شهر میتابید و صدای فریاد تاجر مرموز جای خود را به سرفههای مداوم مردم میداد.

قصر خسته
قصر لوتاریا · الدورا · نمایش روی نقشههرچه به قصر نزدیکتر میشدند، شلوغی فروکش میکرد و دیوارهای بلند با سنگهای خاکستری و خزههای سیاه پیش رویشان نمایان میشد. دیوارها چون غولی خسته به نظر میرسیدند. نگهبانانی با زره و نیزه کنار دروازهٔ قصر ایستاده بودند. فدور، نگهبان ارشد، با دیدن لونا ناگهان صاف ایستاد. ریش ژولیدهاش به لرزه درآمد و با صدایی لرزان گفت: «لونا؟ تو زندهای؟ به مادرت خبر دادی که برگشتی؟ حالش اصلاً خوب نیست.»
اشک در چشمان لونا حلقه زد و با درنگ گفت: «نه هنوز نگفتم. اما خبرهای بدی از آزوکایا دارم.» فدور با حیرت سرش را تکان داد و به دیگران اشاره کرد تا دروازه را باز کنند. دروازه با صدایی آهنین گشوده شد و آنها وارد حیاط قصر شدند. حیاط قصر با گلهای خشکیده و چمنهای زرد پوشیده شده بود، گویی مدتها کسی به آن توجهی نکرده بود. حوض و آبنمای وسط حیاط نیز با لایهای سبزرنگ پوشیده شده بود و بوی گزندهای از آن در هوا پراکنده بود. لونا به آن خیره شد و به یاد چشمهٔ زهرآلود آزوکایا افتاد: «واقعاً ناراحتکنندهس. خیلی نگرانم.» لیام سر تکان داد: «باید سریع به تالار بریم.»
راهروهای داخل قصر سرد و تاریک بودند. لونا با شتاب پیش میرفت که فدور، که دنبالشان آمده بود، دست لونا را گرفت و لحظهای متوقف کرد و با صدایی که ترس در آن موج میزد، گفت: «لونا، خوب گوش کن ببین چی میگم. چند وقتی هست مشکوکم که یکی از افراد با درینمور در ارتباطه.» لونا با نگاهی تیز گفت: «کی؟ کدومشون؟» فدور نفسش را حبس کرد: «نمیدونم هنوز. اگه قضیهای که میگی از آزوکایاس، دوباره به درینمور مربوط میشه، خیلی باید مراقب باشید.» لیام با ناراحتی گفت: «چند وقته مشکوکی؟ چرا زودتر نگفتی؟» فدور سرش را پایین انداخت: «از ترس، نمیدونستم به کی اعتماد کنم.»
راهرو به پلههای سنگی رسید که به سوی تالار اصلی بالا میرفت. لونا با هر گامش سنگینیای در سینهاش احساس میکرد. کتاب کهن را محکمتر گرفت و به لیام نگریست: «یعنی جاسوس کی میتونه باشه؟ نکنه از فرماندهان باشه! الان باید دقیقاً به کی اعتماد کنیم؟ اصلاً چطور میتونیم…» لیام با حرکت دست، ادامهٔ صحبتهای مضطرب لونا را قطع کرد: «فعلاً چارهای نداریم جز اینکه در جمع فرماندهان، حقیقت رو مطرح کنیم. بعد به عکسالعملهاشون دقت کنیم تا ببینیم چی میشه.»
«مدتیه مشکوکم که یکی از افراد با درینمور در ارتباطه.»

شورا و انگشتر سیاه
قصر لوتاریا · الدورا · نمایش روی نقشهوقتی به تالار اصلی رسیدند، نور کمجان مشعلها خفه و سنگین بود. لونا در مرکز تالار ایستاد. زمرد گردنبندش زیر نور مشعلها ضربان ملایمی داشت، اما گرمایش در برابر سرمای تالار ضعیف به نظر میرسید. لیام کنار او ایستاده بود و چشمانش به شورای فرماندهان دوخته شده بود که در نیمدایرهای از صندلیهای سنگی روبهرویشان نشسته بودند و میز سنگی جلوی آنها پر از نقشهها و کاغذهایی بود که نشان از بینظمی میداد. گوشهای از میز، چند شیشهٔ مایع شفابخش و تعدادی پارچهٔ روبند خاکستری نیز به چشم میخورد. کایان، چند قدم عقبتر، با نگاهی تیز به اطراف میچرخید، گویی انتظار داشت سایهای از دیوارها بیرون بپرد.
شورای فرماندهان پنج جنگجوی کهنهکار و سیاستمدار با چهرههایی خسته و عبوس بودند. ریشهای خاکستری، زخمهای قدیمی و چشمان گودافتادهشان حکایت از سالها مبارزه و بیخوابی میکرد. در مرکز، زنی میانسال با موهای کوتاه و نقرهای به نام فرمانده سرنا نشسته بود؛ زرهاش با نشان خورشید درخشندهٔ لوتاریا حکاکی شده بود و انگشتری با نگین سیاه در دست راستش بود که زیر نور مشعلها میدرخشید و مدام با انگشترش بازی میکرد، گویی چیزی در ذهنش سنگینی میکرد. نگاهش به لونا تیز اما محتاط بود، مانند شکارچیای که طعمه را میسنجد.
لونا جلوتر رفت و اسناد درینمور را که از قفسههای غار آزوکایا برداشته بود، از کولهاش بیرون آورد؛ کاغذهای مچالهشدهای که نقشههای شبکهٔ زهر و نامههای مهرشده را در خود داشتند. با صدایی که تلاش میکرد محکم بماند، گفت: «اینا رو تو آزوکایا پیدا کردیم. تو یه غار زیر دشت.» کاغذها را روی میز پیش روی شورا گذاشت، اما دستش برای لحظهای لرزید. سرنا کاغذها را با احتیاط برداشت و چشمانش روی خطوط سیاه و علامتهای قرمز لغزید.
یکی از فرماندهان، مردی با ریش بلند و زخمی عمیق روی گونه، با صدایی خشن گفت: «این نقشهها… دارن نشون میدن بیماری از آزوکایا به الدورا و شوریدا رسیده. چطور ممکنه؟ با برنامهای قبلی بوده؟ اینقدر گسترده؟» لیام قدم پیش گذاشت و عصایش را به زمین کوبید: «بله، با برنامهٔ قبلی بوده. درینمور زهر رو پخش کرده، پادزهر هم که این مایع درخشان هست، خودش ساخته و میفروشه. حتی پارچههایی که مردم میبندن به صورتشون رو هم به زهر آغشته کرده.» کایان با صدایی کنجکاو گفت: «زمینها رو هم مسموم کردن. اون غار پر از دستگاههایی بود که زهر رو با مایع مخلوط میکردن و به زمین میفرستادن. این نقطهها… مثل چشمههای خودجوش زهر، هر چی گیاه اطرافشون باشه نابود میکنن.»
سرنا کاغذ را از دست کایان گرفت و نگاهی کرد که بیش از حد طولانی بود: «اینا فقط نقشه هستن و باید بررسی دقیق بشن. باید مطمئن بشیم قبل از اینکه حرکتی کنیم.» انگشترش به میز خورد و لونا حس کرد ضربان زمردش تند شده، گویی هشدار میداد. لونا کتاب کهن را محکمتر فشرد و به خودش یادآوری کرد که باید بعد از تالار به مادرش سر بزند. با صدایی که عزم در آن موج میزد، گفت: «ما وقت نداریم. زهر داره لوتاریا رو هم میبلعه. باید به آزوکایا بریم و ریشهٔ این فاجعه رو نابود کنیم.»
فرماندهٔ ریشدار با صدایی که شک و خشم در آن بود، گفت: «به آزوکایا؟ ما نمیتونیم همینجوری به آزوکایا لشکر بفرستیم. اونجا دیگه جزئی از این سرزمین نیست. ما هنوز مطمئن نیستیم که درینمور پشت این قضیهس. این بیماری یا به قول شما زهر، میتونه هر عامل دیگهای داشته باشه. در ضمن ارتش ما الان ضعیفه، سربازها دارن از بیماری میمیرن. نمیتونیم یه جنگ رو شروع کنیم. اون هم با دشمن قسمخوردهای مثل درینمور! اگر اشتباه کرده باشیم و اعلام جنگ از طرف ما باشه، شرایط تو این موقعیت خیلی بدتر خواهد شد.» سپس به سرنا نگاهی انداخت، گویی منتظر تأیید بود.
سرنا لبخندی محو زد و انگشترش را چرخاند: «خب البته حق با این دختر جوان هست و اگه این اسناد درست باشن، شاید راه دیگهای نداشته باشیم.» و به لونا خیره شد: «تو چی تو اون غار دیدی که اینقدر مطمئنی کار درینموره؟» لونا برای لحظهای چشمانش به آینهٔ بزرگ و ترکخوردهای پشت سر شورا افتاد. در بازتاب نور مشعلها، سایهای برای لحظهای با چشمان سرخ در آینه لغزید و گم شد. قلبش تپید، اما وقتی دوباره نگاه کرد، چیزی نبود. با صدایی پر از خشم که تلاش میکرد آرام بماند، گفت: «یه قلب با دستگاه تپندهای تولید زهر که به صورت شبکهای، گودالهای عظیم زهر در زمین ایجاد میکرد و حتی چشمههای آب هم آلوده میکرد.» و دست انداخت و از کولهاش شیشهٔ زهر خالص را بیرون آورد: «اینم زهر خالص که از قفسههای آزمایشگاهشون برداشتم.»

شیشهٔ زهر را روی میز قرار داد و افزود: «متخصصاشون. نیروهای تاریکیشون. مههای سمی. مهر روی کاغذها، نغمههای تاریکی و مرگبار. دیگه چی بیشتر از اینا. حتماً باید سر در غار مینوشتن: به آزمایشگاه زهرسازی و پادزهرسازی درینمور خوش آمدید!» سپس لیام ادامه داد: «سرنا، تو خودت آزوکایا رو دیده بودی. میدونی درینمور چی به سرش آورده بود. الان هم دوباره به همون وضعیت دچار شده. اگه حالا اقدام نکنیم، همهچیز تمومه. ما اعلام جنگ بر علیه درینمور نمیکنیم. همونطور که اونا هیچوقت اعلام جنگ نکردن و همیشه خرابکاری کردن. ما آزمایشگاه متجاوزی که در آزوکایا داره این مصیبت رو به بار میاره از بین میبریم. آزوکایا دیگه سرزمین منه… آزوکایایی که، سرزمین پدری خودم رو رها کردم و عمرم رو گذاشتم تا آباد شد…» چشمانش پر از اعتماد بود، گویی گذشتهای مشترک بینشان بود.
«خب البته حق با این دختره، و اگه این اسناد درست باشن، شاید راه دیگهای نداشته باشیم.»

شورا تصمیم میگیرد
قصر لوتاریا · الدورا · نمایش روی نقشهکایان با عصبانیت زیر لب زمزمه کرد: «اینا دارن وقت تلف میکنن.» و به لونا نگاهی انداخت و با اشارهای ظریف به انگشتر سرنا، گویی میگفت حواست باشه.
سرنا کاغذها را به میز برگرداند و با صدایی که بیش از حد آرام بود، گفت: «بسیار خب، شورا تصمیم میگیره. امشب بحث میکنیم و فردا خبر میدیم.» او از جایش بلند شد و گفت: «تا اون موقع، استراحت کنین و مراقب خودتون باشید. راه درازی اومدین.»
«شورا تصمیم میگیره. امشب بحث میکنیم و فردا خبر میدیم.»