سرودهای روشنایی · زهره ایمانی
فصل ۱۵: عملیات سرخ
شورا «عملیات سرخ» را اعلام میکند. لونا کنار مادر بیمارش میماند و در کتاب به «سرود گوارای جاودان» میرسد. اما جاسوسی در قصر هست و تاریخ حمله، خودش دامی است.

عملیات سرخ
قصر لوتاریا · الدورا · نمایش روی نقشهصبح در لوتاریا زیر لایهای از مهٔ زهرآلود خفه شده بود و صدای زنگهای معبد قدیمی شهر، مانند نالهای شکسته، در خیابانهای سنگفرششده میپیچید. لونا، لیام و کایان در سکوت از خیابانهای شلوغ به سوی قصر گام برمیداشتند. لونا کتاب کهن را زیر بغلش فشرده بود و کیسهٔ چرمی به شانهاش سنگینی میکرد. دیشب تا صبح کنار مادرش نشسته بود، دستهای ضعیف و سردش را در دست گرفته و به نفسهای کوتاه و لرزانش گوش داده بود. چهرهٔ رنگپریدهٔ مادرش هنوز در ذهنش بود و هر گام که به قصر نزدیکتر میشد، وزنهای در سینهاش سنگینتر میشد.
در راهروی قصر، صدای قدمهای سربازان و زمزمههای عجلهآمیز میآمد، گویی چیزی بزرگ در حال شکلگیری بود. در گوشهٔ راهرو، شمعدان نقرهای قدیمیای روی میز چوبی قرار داشت، با حکاکیهای عجیب از گندمهایی که انگار با سایهها درهمتنیده بودند. نور شمعهایش با ضربان زمرد لونا هماهنگ به نظر میرسید. کایان با صدایی آرام گفت: «حواست باشه، اینجا چشم زیاد داره.» تالار اصلی هنوز همان حس خفگی دیروز را داشت. شورای فرماندهان روی صندلیهای سنگی نشسته بودند و سرنا در مرکز، با همان زره روز گذشته و انگشتر نگین سیاه.
سرنا با صدایی مصمم اما محتاط گفت: «شورا دیشب بحث کرد. اسناد شما… نشون میدن درینمور عامل اصلی این فاجعهست. تصمیم گرفتیم عملیات سرخ رو اجرا کنیم. لشکری به آزوکایا میفرستیم تا آزمایشگاههای زهر رو نابود کنه.» فرماندهٔ ریشدار با صدایی خشن افزود: «البته که این کار ساده نیست. آزوکایا الان پر از نیروی تاریکیه و درینمور مثل همیشه آماده.» و به شیشهٔ زهر خالص روی میز نگاهی انداخت، گویی هنوز باور نداشت. لیام چشمانش به سرنا بود؛ پر از اعتماد قدیمی. اما لونا حس کرد چیزی در نگاه لیام کور است.
سرنا در حالی که انگشترش را میچرخاند، گفت: «لونا، تو وارث نوری. سرودهای روشنایی و زمردت میتونن هیولاهای تاریکی رو نابود کنن. باید با لشکر بیای.» صدایش آرام بود، اما چیزی در آن، لونا را مضطرب میکرد. لونا لحظهای به گندم شفاف در کیسهاش فکر کرد. یاد دستهای سرد و لرزان مادرش افتاد، که شب گذشته گندم را نوازش میکرد و بیشتر از آنکه فکر بهبودی خودش باشد، به فکر نجات سرزمینها بود. قلبش فشرده شد، اما نمیتوانست ضعف نشان بدهد: «بله آزوکایا باید پاک بشه، ولی… من نمیتونم همینجوری تصمیم بگیرم.» کایان با صدایی تیز گفت: «اگه لونا نیاد، لشکر راهی داره که بدون نور و سرودهای روشنایی با اون هیولاها بجنگه؟»
فرماندهٔ ریشدار با خشم گفت: «ما چیزی نداریم که با نیروی اهریمنی تاریکی بجنگیم. فقط یه مشت سرباز مریض و بیحال داریم، نه جادوگر. مسلماً درینمور جادوگر داره که تونسته هیولاهای تاریکی رو به کار بگیره. وقتی نور لونا اینقدر قویه، چرا تردید کنیم؟» کایان با صدای بلند و محکم گفت: «وارث نور و روشنایی… همون نوری که از گذشته زندگیبخش بوده. نه جادوگر!» لونا نفس عمیقی کشید: «من به قدرت و نورم باور دارم. ولی باید از طرفی هم مطمئن باشم که… همهچیز در لوتاریا هم درسته.»
قبل از اینکه سرنا جوابی بدهد، نگهبانی با عجله وارد تالار شد و زمزمهای در گوش سرنا کرد. سرنا سرش را تکان داد: «سه روز دیگه وقت حملهس.» و رو به لونا گفت: «لونا، متوجه منظورت شدم. حق با توئه. نور تو فقط برای آزوکایا نیست. در این موقعیت، لوتاریا هم بهت نیاز داره.» هنگام بیرون آمدن از تالار، دو فرمانده زمزمه میکردند. یکی گفت: «بدون وارث نور، تلفات سنگین خواهد بود.» دیگری، با زخمی روی پیشانی، پاسخ داد: «اتفاقاً نگرانی من اصلاً از این بابت نیست. لیام زمزمهها و نغمههای تاریکی رو حس میکنه و خیلی از سرودهای روشنایی رو از حفظ میخونه. وقتی سربازها با لیام همصدا بشن، نیرویی خلق میشه که تاریکی رو به زانو درمیاره. نگرانی من بیشتر…»
هنگامی که از تالار بیرون آمدند، توجه لونا به کاغذ مچالهشدهای در شکاف دیوار، کنار شمعدان نقرهای جلب شد که با نور درخشان ضعیفی خودنمایی میکرد، گویی با زهر و جادو مخلوط شده بود. لونا با احتیاط کاغذ را برداشت و آن را باز کرد. با جوهر سیاه نوشته شده بود: «نور باید خاموش بشه.» قلبش تندتر تپید و وقتی به کایان نگاه کرد، او هم کاغذ را دید و با صدایی آرام گفت: «اینو به هیچکس نشون نده. اینجا اصلاً امن نیست.» لونا کاغذ را داخل کیسهاش پنهان کرد و به پنجرهٔ راهرو نگاه کرد. در مه غلیظ بیرون، سایهای عظیم با چشمان سرخ برای لحظهای لغزید و محو شد.
«نور باید خاموش بشه.»

شب کنار مادر
خانهٔ لونا · الدورا · نمایش روی نقشهبعدازظهر لوتاریا زیر مه زهرآلود در تبوتاب بود. لونا در خانهٔ کوچکشان، کنار تخت مادرش نشسته بود. صبح زود، شیشههای مایع شفابخش درینمور و پارچههای خاکستری آغشته به زهر را از پنجرهٔ خانه به کوچه ریخته بود، با این باور که زهر در آنها لانه کرده. به مادرش از آب باران جمعشده در بشکهٔ حیاط داده بود، با امید به اینکه پاکی آب باران، زهر را خنثی کند.
لونا تصمیمش را گرفته بود. در لوتاریا میماند تا از مادرش مراقبت کند و در برابر ضدحملهٔ احتمالی درینمور از شهر دفاع کند. نور و سرودهای روشناییاش سپر لوتاریا میشدند.
فرصت را غنیمت شمرد و کتاب کهن را برداشت و مشغول مطالعه شد. از میان صفحات، به سرود «گوارای جاودان» رسید؛ سرودی زندگیبخش که قلب زمین را بیدار میکرد. بیت آغازین در ذهنش پیچید: «از خاک سرد، نور زاده شود و در روشنایی جاوید بماند.» نور سبز و طلایی از زمردش حتی به خاکسترهای کاتیا هم تابید و صفحهٔ کتاب با علامتی ستارهگون و طلایی درخشید.
لونا قلم را برداشت تا سرود را یادداشت کند، اما گوشهٔ نگاهش به دیوار افتاد و توجهش به آن جلب شد. ردی زهرآلود و سیاه، مانند رگهای زنده، از سوی پنجره به داخل خزیده بود و در حال ریشه دواندن بود. به مادرش، که در خوابی نزار بود، نگاهی توأم با نگرانی کرد. اضطراب، سرود را از ذهنش زدود.
«از خاک سرد، نور زاده شود و در روشنایی جاوید بماند.»

حمله امشب است
خانهٔ لونا · الدورا · نمایش روی نقشهصدای قدمهایی از حیاط آمد. لونا به سمت درب خانه رفت. فرمانده سرنا بود به همراه لیام و کایان. نگاهش تیز بود. با صدایی که هم دلگرمکننده بود هم سرد، گفت: «لونا، شورا تصمیم نهایی رو گرفت. سه روز دیگر، عملیات سرخ آغاز میشه. لشکر به آزوکایا میره تا آزمایشگاههای درینمور رو نابود کنه. درمورد تو هم تصمیم بر این شد که همینجا تو لوتاریا بمونی، اما مراقب باش که تاریکی همیشه در کمینه تا به نور ضربه بزنه!» لونا به نشانهٔ تأیید و تشکر سر تکان داد. سرنا افزود: «لیام و کایان همراه لشکر میان. شورا باور داره سرودهایی که لیام از حفظ هست، کافیه. پس مراقب خودت باش.» و سپس رفت.
بعد از رفتن سرنا، لیام و کایان وارد خانه شدند. لیام به آرامی به لونا گفت: «لشکر آمادهست. همین امشب حمله میکنیم!» لونا با تعجب پرسید: «امشب؟ مگه شورا تصمیم نگرفت سه روز دیگه وقت حمله باشه؟» لیام با جدیت پاسخ داد: «بعد از اینکه فدور گفت جاسوس داریم، تصمیم بر این شد که تاریخ حمله رو دیرتر اعلام کنیم تا جاسوس و درینمور رو غافلگیر کنیم.»
لونا با تعجب پرسید: «حتی سرنا هم فکر میکنه سه روز دیگه حمله میکنیم؟! چون من به شدت بهش مشکوکم و احساس میکنم جاسوس اونه.» لیام با ابروهای در هم فشرده آرامتر گفت: «سرنا هرگز. حتی یکی از کسانی که از این موضوع استقبال کرد، خود سرنا بود.» لونا با تعجب بیشتر افزود: «اما الان خودش بهم گفت سه روز دیگه حمله میکنیم! انگشتر دستشو دیدی؟ نمادی از درینموره. خب اگه خودش جاسوس باشه معلومه که استقبال هم میکنه!» لیام که گویا ذرهای شک بابت سرنا به دلش راه نمیداد، گفت: «قطعاً پیش خودش فکر کرده که بخواد به کسی تاریخ حمله رو بگه که به تو هم گفت سه روز دیگه. ما حتی برای رو کردن دست جاسوس هم برنامه داریم که به وقتش. فعلاً باید سرزمینهارو نجات بدیم.»
سپس به سمت در حیاط رفت و افزود: «خیلی مراقب خودت و مادرت باش. ما هم همهٔ تلاشمونو میکنیم که سالم برگردیم.» و رفت. کایان با لبخند و کنایه زمزمه کرد: «منم باهاشون میرم. حواسم به این پیرمرد خوشباوره که چشمش به انگشترای مشکوک کوره. لوتاریا رو به تو میسپریم. مراقب خودت باش.» لونا گفت: «سرودهای روشناییتون رو فراموش نکنین.» وقتی در را بست و نگاهش به پنجرهٔ خانه افتاد، باز هم در یک آن سایهای عظیم با چشمان سرخ دید که محو شد.