سرودهای روشنایی · زهره ایمانی
فصل ۱۶: قاصد شوم
ارتش رفته و لوتاریا مانده با لونا. او مردم را به معبد کهن میبرد و سرودها دوباره در شهر میپیچند. مردم نقشهٔ درینمور را میفهمند، و زیر قصر، قاصدی شوم پیدا میشود.

معبد نفس میکشد
معبد بزرگ لوتاریا · الدورا · نمایش روی نقشهصبح لوتاریا زیر صدای زنگهای معبد قدیمی و سرفههای خفهٔ مردم از پشت پنجرههای چوبی آغاز شد. لونا از خانهٔ کوچکشان، بهسمت معبد قدیمی گام برداشت. باد زوزهکش، پرچمها را به دیوارها میکوبید. میدان اصلی خالی بود، جز چند شهروند که با پارچههای خاکستری بر چهره، سرفهکنان کنار چشمهٔ قدیمی ایستاده بودند. آب چشمه سیاه شده بود، با حبابهایی زهرآلود.
لونا به مردم نزدیک شد. پیرزنی با چشمان اشکآلود و دستانی استخوانی دستش را گرفت. صدایش لرزان بود: «نور تو… تنها امید ماست، وارث. بدون تو، این شهر میمیره.» لونا قلبش فشرده شد، اما با لبخندی محو زد و با صدایی آرام گفت: «تا وقتی نفس میکشم، نمیذارم لوتاریا این شکلی باقی بمونه. با من بیاین، بیایم نور رو به معبد برگردونیم.»
مردم را به معبد قدیمی دعوت کرد، جایی که ستونهای سنگیاش حالا زیر لایهای از خزههای سیاه و رگههای زهرآلود کمرنگ شده بودند؛ انگار گذشتههای شکوهمند در چنگال تاریکی اسیر شده بود. در صحن معبد، مشعلهای کمسو، نور زردی به دیوارها میتاباندند و بوی زهرآلود با هر گام سنگینتر میشد. چشمش به سنگ یادبود ناریا افتاد و اشک از گوشهٔ چشمش جاری شد.
در مرکز ایستاد، زمردش را بالا برد و سرود روشنایی را با صدایی عمیق زمزمه کرد. نوری سبز و طلایی، مثل جریانی زنده و درخشان، از زمردش سرچشمه گرفت و به دیوارها و زمین برخورد کرد. برای لحظهای، خزههای سیاه عقب نشستند و حکاکیهای روی دیوار دوباره درخشیدند. گویی معبد نفسی تازه کشید و زمزمهای از امید در هوا موج زد. مردم، با چشمان پر از اشک و امید، دستهایشان را به هم گره زدند و سرود روشنایی را با لونا زمزمه کردند. صدایشان مثل موجی آرام در صحن معبد طنینانداز شد. مابقی مردم شهر که صدای آنها را میشنیدند از هر سو به آنها ملحق شدند.

بازار واژگون
میدان جشن بهاری · الدورا · نمایش روی نقشهلونا سپس به مردم رو کرد. نفسش تند بود. با خشم و عزم گفت: «این مایع درخشان و پارچههای خاکستری جزو نقشهٔ شوم درینمورن! پارچهها به زهر آغشته هستن. اون مایع به ظاهر شفابخش، خودش با زهر ترکیبه. درینمور داره سرزمین ما رو با دستای خودمون نابود میکنه! و خودمون داریم زهر رو مستقیم وارد بدنمون میکنیم.» مرد جوانی با مشت گرهکرده فریاد زد: «گندمهامونو ازمون گرفتن، لعنت به درینمور!» زنی با چهرهای زرد و بیمار پارچهٔ خاکستری را از صورتش کند، آن را پاره کرد و به زمین پرت کرد. سپس مردم با خشم به سمت بازار نزدیک معبد هجوم بردند.
فروشندههای مایع درخشان، با دیدن جمعیت خشمگین، پشت بساط خود پناه گرفتند. مردم همچون موجی خروشان به سمتشان میدویدند. مایعهای درخشان را به زمین میریختند و پارچههای خاکستری را پارهپاره میکردند. یکی از فروشندهها، مردی با کلاه پشمی و ریش ژولیده، سعی کرد با چاقوی کوچکی از خودش دفاع کند، اما نگهبانان بازار او را گرفتند.
لونا به کیسهای از فروشنده نگاه کرد و علامتی قرمز، شبیه نقشههای درینمور، روی کیسهاش دید. قلبش تپید و به یاد کاغذ تهدیدآمیز که کنار شمعدان معبد پیدا کرده بود افتاد. با خود اندیشید: «اینا فقط مهرههای سوختهٔ درینمور هستن. جاسوس اصلی کجاست؟»
به سمت قصر شتافت. نزدیک قصر، چیزی زیر پایش لغزید. خم شد و چشمش به جنازهٔ پرندهای سیاه افتاد. چیزی که توجهاش را جلب کرد، علامت قرمز و خفیفی بود که مثل زخمی عمیق روی پرهای پرنده حک شده بود. ضربان زمردش تندتر شد و حس کرد سایهای در مه، مثل نگاهی سرد، او را میپاید.

«دارن سرزمین ما رو با دستای خودمون نابود میکنن!»

قاصد شوم
قصر لوتاریا · الدورا · نمایش روی نقشهفدور، نگهبان قصر، با چشمان گودافتاده، کنار دروازه ایستاده بود و از نگاهش نگرانی موج میزد. لونا کاغذ تهدیدآمیز را از جیبش بیرون آورد و به او نشان داد. دستانش کمی میلرزید. با ترس گفت: «اینو تو راهرو کنار شمعدانی بزرگ پیدا کردم. داخلش نوشته: نور باید خاموش بشه. فکر کنم درینمور میخواد منو نابود کنه، منظورش از نور قطعاً منم.» فدور کاغذ را گرفت. انگشتانش روی جوهر سیاه لغزید و چشمانش تنگ شد: «این جوهر نیست… با زهر نوشته شده. مثل زهری که میبینیم.» و به لونا خیره شد: «تو نور این سرزمین هستی، لونا. ما همه جونمون رو برای تو فدا میکنیم که اتفاقی برات نیفته.»
ناگهان صدای بالزدن تند پرندهای و نغمهای شوم از زیرزمین قصر برخاست. لونا و فدور به سمت صدا دویدند. پلههای سنگی تاریک و لغزنده را به سرعت پایین رفتند و به راهرویی نمزده و سرد رسیدند. مشعلهای دیواری خاموش بودند و بوی زهر چنان قوی بود که نفس را بند میآورد. در انتهای راهرو، نگهبانی با کلاهخود کج، در سایهای ایستاده بود و با شتاب و اضطرابی ملموس، دستش را داخل قفس پرندهای حرکت میداد. انگشتانش از شدت عجله میلرزیدند و تلاش میکرد پرندهای را که با بالزنیهای تند و آشوبناک از این سو به آن سوی قفس میجهد، به چنگ آورد. در آخر موفق شد و پیش از آنکه لونا و فدور به او برسند، طوماری به پای پرنده گره زد و آن را رها کرد.
پرنده با طوماری به پایش به سمت دریچهای بر روی دیوار پرواز کرد. اما لونا با پرشی ناگهانی، طومار را از پایش کشید. نگهبان چرخید؛ چشمانش از وحشت گشاد شد و با فریادی خفه به سمت راهروی جانبی دوید. فدور نیزهاش را بالا برد و به دنبال او فریاد زد: «اون جاسوسه! بریم دنبالش!» لونا طومار را باز کرد و خطوطی شتابزده و لرزان دید: «لشکر دیشب بیسروصدا حرکت کرد. رکب خوردیم. آماده باشید. نور هنوز زندهست.» قلبش تندتر تپید و به دنبال فدور دوید و فریاد زد: «داشت به درینمور خبر میداد که لشکر دیشب راه افتاده!»
تعقیب و گریز در راهروهای کمنور و تاریک آغاز شد. جاسوس مثل شبح پیش رویشان میلغزید، گاه محو میشد و گاه با صدای قدمهایش آشکار. لونا حس کرد زمردش داغ شده، گویی هشدار میداد. جاسوس به گوشهای پیچید، اما وقتی به گوشه رسیدند، او گم شده بود. فدور مشتش را به دیوار کوبید و رو به لونا گفت: «پیداش میکنم. نمیذارم فرار کنه. این طومار رو به شورا میبرم. تو مراقب خودت باش.» لونا به طومار نگاه کرد و زمزمه کرد: «اینا منظورشون از نور، من هستم فدور. اینو به شورا بگو.» فدور سر تکان داد و طومار را از او گرفت و به سوی راهرویی منتهی به سطح زمین با عجله دوید.
لونا با گامهایی سنگین، بهسوی کلبهٔ کوچکشان به راه افتاد. به خانه که برگشت، ذهنش پر از آشوب و قلبش سنگین بود. در اتاق، رد زهرآلود روی دیوار، حالا تا نیمهای سقف هم خزیده بود. رگههای سیاه مثل ریشههای زنده میتپیدند و پنجرهٔ چوبی با هر نسیم میلرزید. مادرش در خواب و بیداری زمزمه کرد: «لونا برگشتی؟» لونا به تخت نزدیک شد، دستهای سرد مادرش را گرفت و اشکی روی گونهاش لغزید. به سمت آشپزخانهٔ کوچکشان رفت. آتشی کوچک روشن کرد و دیگچهای مسی را پر از آب باران کرد و سوپ سادهای آماده کرد. مادرش را به زحمت بلند کرد و قاشق را به لب برد؛ با هر جرعه، چهرهاش کمی آرامتر میشد، اما هنوز زرد و ضعیف بود. لونا زمزمه کرد: «این تو رو قوی میکنه، مامان. فقط استراحت کن.»

به سمت کتاب کهن رفت و آن را روی میز مطالعه باز کرد. رگهای از زهر را با احتیاط از دیوار جدا کرد، سیاه و چسبناک، و روی میز گذاشت. زمردش را بالا برد و سرودهای کتاب را یکییکی با صدایی لرزان زمزمه کرد. نور سبز و طلایی از زمرد به زهر برخورد میکرد، اما رگهها فقط میلرزیدند، بدون اینکه محو شوند یا از بین بروند. شمع روی میز آب شد و شب مهآلود شهر را بلعید. لونا، خسته و ناامید سرش را روی میز گذاشت. هیچکدام از سرودها جواب نداده بود. چشمانش سنگین شد و خواب او را در آغوش کشید.
«لشکر دیشب بیسروصدا حرکت کرد. رکب خوردیم. آماده باشید. نور هنوز زندهست.»