سرودهای روشنایی · زهره ایمانی
فصل ۱۷: شاهدان خاموش
حکیمی از شوریدا با سبدی از گیاهان میرسد و دارو و سرود، نفس را به شهر برمیگردانند. ارتش پیروز برمیگردد، اما شب، هیولایی از دود به سراغ وارث نور میآید.

حکیم راه میافتد
کلبهٔ حکیم · شوریدا · نمایش روی نقشهصبح لوتاریا زیر نور کمجان خورشید، که از میان مه غلیظ میتابید، بیدار شد. نگهبانهای دروازهٔ جنوبی با چشمان خسته و کمر خمیده از ضعف و بیحالی ناشی از زهر و بیماری، به سختی نگهبانی میدادند.
سایهای از دوردست، مردی با ردایی سبز و سبد بزرگی در دست، از دشت پدیدار شد. از سرزمین جنوبی، از شوریدا، راه درازی را پشت سر گذاشته بود.
نگهبان جوانی، با ریش کوتاه، فریاد زد: «حکیم!… به نظرم حکیم سرزمین شوریدا داره میاد.»

مردی با ردای سبز
دروازهٔ جنوبی · الدورا · نمایش روی نقشهنگهبانی دیگر، با موهای بافته و لبخندی پر از امید، به استقبالش دوید: «حکیم! خوش آمدید. امیدوارم خبرهای خوبی آورده باشید.» حکیم، با موهای خاکستری و چشمانی که سالها رنج و دانایی را دیده بودند، لبخند زد و گفت: «داروی بیماری رو ساختم، اما به نور و سرودهای روشنایی نیاز داره.»
از داخل سبد حکیم، بوی گلهای بنفشه، پونهٔ کوهی و نعنای تازه و دیگر گیاهان مثل نسیمی بهاری، مه را کنار میزد. نگهبانها دروازه را باز کردند و حکیم را به سمت میدان مرکزی هدایت کردند.
«داروی بیماری رو ساختم، اما به نور و سرودهای روشنایی نیاز داره.»

دارو و سرود
میدان جشن بهاری · الدورا · نمایش روی نقشهلونا، که از خواب بیدار شده بود و هنوز خستگی تلاشهای دیشب در تن و جانش باقی مانده بود، به سمت مادرش رفت تا جویای احوال او شود. مشغول آماده کردن صبحانه شد. با شنیدن سر و صدا از بیرون، توجهاش جلب شد. از خانه بیرون رفت و به دنبال صدای هیاهوی جمعیت تا میدان اصلی رفت. به جمعیتی رسید که دور حکیم حلقه زده بودند. جمعیت را که کنار میزد، زمزمههای مردم را میشنید که میگفتند: «حکیم از سرزمین شوریدا اومده و با خودش داروی شفابخش آورده…»
به حکیم نزدیک شد و گفت: «شما داروی زهر رو دارید؟ سرودهای من… هیچکدوم روی زهر جواب ندادن.» حکیم چشمانش برق زد و با تعجب پرسید: «شما وارث نور هستی دخترم؟» و سپس افزود: «گیاهان منم به تنهایی کافی نیستن. نور و سرودهای روشنایی تو و داروی من باید باهم شر این بیماری رو بکنن.»
در میدان مرکزی، جایی که چشمهٔ سیاه حبابهای زهرآلودش را پرتاب میکرد، حکیم ظرف سنگیای روی زمین گذاشت. مردم، با چهرههای زرد و سرفههای پیدرپی، دورشان جمع شده بودند. حکیم ریشهٔ گیاه سایهبان، گل بنفشه، پونهٔ کوهی و نعنا را درون ظرف میکوبید. بوی تندشان فضا را پر کرد. مایعی سبز و درخشان در شیشهای ریخت و گفت: «حالا نوبت شماس. نور و سرود روشنایی.»
لونا زمردش را بالا برد و با صدایی که ابتدا لرزان بود، اما قویتر شد، سرودی کهن از سرودهای روشنایی را زمزمه کرد. افراد مسن شهر که سرود را شنیده بودند، با او شروع به زمزمه کردند. نور زمرد با مایع درخشید و بخاری زنده از شیشه بلند شد. اولین نفر، مردی با سرفههای متعدد، قدم جلو گذاشت. حکیم چند قطره روی زبانش چکاند و لحظهای بعد، سرفههایش خاموش شد. مرد با شگفتی گفت: «نفسم… باز شد!» مردم فریاد شادی سر دادند و حکیم و لونا، با کمک نگهبانها، دارو را پخش کردند. با هر قطره، چهرهها رنگ گرفت، سرفهها آرام شد و میدان با خنده و گریههای شادی زنده شد.
حکیم مشغول هاون کردن گیاهان بود. لونا و جمعیت مشغول خواندن سرودهای روشنایی. بعد از اینکه به مقدار کافی دارو تهیه شد، لونا شیشهای از دارو گرفت و به سمت خانه دوید. مادرش بیحرکت روی تخت بود، با چشمانی نیمهباز. لونا بیحرکت ایستاد؛ نفسش بند آمده بود. خیره به جسم مادرش بود تا از نفس کشیدن او مطمئن شود. وقتی مطمئن شد که مادرش نفس میکشد، با دستپاچگی چند قطره روی لبهایش چکاند، زمردش را بالا برد و سرود روشنایی را زمزمه کرد. نور سبز و طلایی اتاق را پر کرد و مادرش نفس عمیقی کشید. چشمانش باز شد و با صدایی ضعیف گفت: «لونا… بهار اومده؟»

لونا اشکهایش را پاک کرد و کمک کرد مادرش بنشیند. پاهایش لرزان بود، اما توانست به کمک لونا سرپا کنار پنجره بایستد؛ جایی که نسیمی با بوی گیاهان حکیم پردهها را تکان میداد. صدای فریادهای شادی از میدان مرکزی شور و حال عجیبی به شهر داده بود. نگهبانی با زرهٔ براق از کوچهٔ نزدیک خانهشان دوید و فریاد زد: «لونا، حکیم به سمت قصر میره! شورا منتظرشه!» لونا به مادرش نگاه کرد: «باید برم. تو استراحت کن.» مادر سر تکان داد: «برو، دخترم. مراقب خودت باش.»

آیین چشمهها و جاسوس
قصر لوتاریا · الدورا · نمایش روی نقشهلونا به سمت قصر شتافت. کوچههای لوتاریا، که روزها زیر سایهٔ زهر خفه شده بودند، حالا با صدای خندهها و زمزمههای شادی مردم زنده شده بود. بوی گیاهان حکیم، که هنوز در هوا موج میزد، با بوی فلز سوختهٔ چشمههای سیاه درهم آمیخته بود؛ گویی شهر در جدالی بین مرگ و زندگی گرفتار شده بود. قصر سنگی، با برجهای بلندش در انتهای خیابان اصلی قد برافراشته بود. حکیم، با ردایی سبز که در نسیم موج میخورد و سبدی که حالا سبکتر شده بود، با قدمهایی استوار وارد تالار قصر شد.
صحن قصر، پر از اعضای شورا و خدمتکارانی بود که سینیهای نان تازه و شربت در دست داشتند. حکیم به ستونهای حکاکیشده نگاه میکرد، انگار گذشتهٔ شکوهمند لوتاریا را میدید. رو به جمعیت گفت: «ریشهٔ گیاه سایهبان، گل بنفشه، پونهٔ کوهی، نعنا و البته نور و سرودهای روشنایی، زهر رو از وجود مردم پاک میکنن. ولی برای پاکسازی کامل و سمزدایی چشمهها و آبها، آیینی لازمه که فقط وارث نور باید اجرا کنه. که البته خطرناکه…»
قبل از اینکه لونا سؤالی بپرسد، صدایی ناگهانی صحن تالار را لرزاند. فریادهای نگهبانها و صدای قدمهای تند از راهروهای زیرزمین نزدیکتر میشد. در انتهای صحن، فدور با لباسهای مرطوب از تعقیب شبانه، با نیزهای در دست، از پلههای سنگی بالا آمد. پشت سرش، جاسوس با زرهٔ کهنه و کلاهخود کج، دستانش بسته با طنابی محکم، کشیده میشد. جمعیت در صحن، که تا لحظهای پیش در سکوت به حکیم گوش میدادند، حالا با شگفتی به سمت فدور خیره بودند. حکیم قدم به جلو گذاشت و چشمانش را تنگ کرد و زمزمه کرد: «این کیه؟»
فدور جاسوس را با نیرویی محکم به زانو انداخت: «این خیانتکار، جاسوس درینموره. تو راهروهای زیرزمین دنبال ردش گشتم. تو انبار غلات، زیر کیسههای گندم، صدای خشخش شنیدیم. تعقیبش کردم تا بنبست راهرو. چاقو داشت. سپس از جیب جاسوس کیسهای کوچک بیرون کشید و طومارها و نامههایی با زهر سیاه و علامت قرمز نشان داد.» کاغذها بوی تند زهر میدادند و لکههای رطوبت رویشان مثل خون خشکشده میدرخشید. لونا چشمانش را تنگ کرد، یکی از طومارها را گرفت و با احتیاط باز کرد. کلماتی محو و ترسناک به چشمش خورد: «نور وارث باید بشکند.»
نفسش تند شد و به جاسوس خیره شد: «تو کی هستی؟ چی تو سرت میگذره؟» جاسوس، با پیشانی عرقکرده، لبخندی کج کشید که مثل شکاف تیرهای در چهرهاش گشوده شد. چشمانش را به لونا دوخت و با صدایی خشدار و عمیق، که انگار از اعماق یک گورستان میآمد، گفت: «چشمانت نور رو میبینه… ولی سایهها تو رگهایت زمزمه میکنن.» و قبل از اینکه کسی واکنشی نشان دهد، سرش را به عقب کشید و با حرکتی سریع، دندانهایش را روی چیزی سخت در دهانش فشرد.
صدایی شبیه خرد شدن یک صدف کوچک در سکوت صحن پیچید. لونا و حکیم یک قدم به عقب رفتند. از گوشهٔ لب جاسوس، مایعی سیاه مثل جوهر بیرون زد؛ بدنش لرزید و با نالهای خفه، روی سنگهای سرد صحن تالار بیحرکت افتاد. دهانش نیمهباز ماند و تکهای کوچک و فلزی مثل کپسولی مخفی زیر لثهاش در نور مشعلها برق زد. جمعیت با وحشت عقب رفتند و سکوتی سنگین جای فریادها را گرفت. فدور نیزهاش را پایین آورد؛ نفسش تند شده بود. مشعلها بدون باد میلرزیدند و بوی زهر، مثل سایهای زنده، در صحن غلیظتر شد. لونا به حکیم نگاه کرد و بیآنکه حرفی بزند، چشمانش را بست. نشانهای خاموش از خستگی و تصمیم به رفتن. سپس با قدمهایی لرزان تالار را ترک کرد.

«نور وارث باید بشکند.»

آزمایشگاهها خاکستر شدند
آزمایشگاه درینمور · آزوکایا · نمایش روی نقشهدر همان شب، دور از لوتاریا، لشکری که بیسروصدا به سوی آزوکایا رفته بود، به دل دره و غار درینمور رسید؛ همانجا که لونا، لیام و کایان قلب تپندهٔ زهر را دیده بودند.
لیام با سرودهایی که از حفظ داشت پیشاپیش سربازان بود و صدای سربازانی که با او همصدا شده بودند، تاریکی را عقب میراند.
لشکر با پیروزیای که آزمایشگاههای درینمور را به خاکستر تبدیل کرده بود، بازگشت. گروهی از فرماندهان و سربازان در آزوکایا ماندند تا سرزمین ویرانشده را سر و سامان دهند.

شاهدان خاموش
خانهٔ لونا · الدورا · نمایش روی نقشهاز قصر دور شد و دائم در ذهنش صدای جاسوس میپیچید. وقتی به خانه رسید، در چوبی حیاط را با احتیاط باز کرد. مادرش، که دیگر رنگ به چهرهاش بازگشته بود، در حیاط مشغول مرتب کردن گلدانهای کوچک بود؛ اما پاهایش هنوز لرزان بود. وقتی لونا را دید، لبخندی گرم بر لبانش نشست: «لونا جان، حالت خوبه؟ چقدر ناراحتی؟» لونا به او نزدیک شد، دستش را گرفت و اشکی در چشمانش حلقه زد: «مامان… نه خوبم. یکم خستهام. خیلی خوشحالم که دوباره سرپا میبینمت.» مادرش خندید: «برو تو، استراحت کن. من اینجام، نگران نباش.»
لونا به اتاق رفت. کتاب کهن روی میز چوبی کنار تختش باز بود. گردنبند زمردش روی گلویش سنگینی میکرد و احساس خفگی میداد؛ گردنبند را باز کرد و کنار کتاب قرار داد. روی صندلی نشست، سرش را به عقب تکیه داد و چشمانش را بست. نفسهایش آرام شد و خواب سنگینی او را در بر گرفت. سایههای تاریک مثل دستهایی بیصدا از دیوارها بالا آمدند، با چشمانی درخشان. یکی از سایهها با دستهای سرد، گردنش را فشرد. ناگهان با فریادی از خواب پرید؛ قلبش مانند طوفان میکوبید و عرق سردی پیشانیاش را خیس کرده بود.
مادرش، که صدای فریادش را شنیده بود، با عجله وارد شد: «لونا، چی شده؟ حالت خوبه؟» لونا گفت: «مامان… نه، خوب نیستم. فکر کنم کابوس دیدم.» مادرش کنارش نشست: «چیزی نیست. فقط کابوس بوده. تو که خواب بودی، من کارای حیاط رو انجام دادم. داخل گلدانها نعنا و رزماری کاشتم. حالا بوی بهار میده اینجا.» لونا که آرام شده بود گفت: «نه مامان. فردا صبح باید با حکیم کار پاکسازی چشمههای زهرآلود رو شروع کنم. نمیتونم بخوابم، باید بیدار بمونم و سرودهای روشنایی رو امتحان کنم.» مادرش گفت: «پس من دوباره میرم سراغ کارای حیاط. تو هم مراقب خودت باش.»
صفحههای کتاب کهن را با احتیاط ورق زد، بهدنبال سرودهایی مرتبط با سمزدایی. در میان ورقها مجدد به صفحهای رسید که سرود «گوارای جاودانگی» بود. نفسش تند شد و کتاب را باز با همان صفحه روی میز گذاشت، انگار که منتظر معجزه بود. قلم را از کنار ظرف خاکستر و خردهزمردهای کاتیا برداشت و به صفحه خیره شد. گردنبندش روی میز مانند ضربان قلبی به نور آرام میتپید. نفس عمیقی کشید و کلمات را روی کاغذ نوشت. قلمش روی کاغذ پیش رویش لغزید و برای اولین بار حس کرد لحظهای آرامش به او روی آورده.
اما فضای اتاق ناگهان سنگین شد. هوایی که تا لحظهای پیش بوی گیاهان تازه داشت، حالا با بوی فلز سوخته و زهر پر شد. سایهها بیصدا از گوشههای اتاق، جایی که نور شمع به آن نمیرسید، نزدیکتر شدند. هیولایی از دود و تاریکی، با چشمانی سرخ که مثل آتش در مه میدرخشیدند، بیهیچ صدا یا زمزمهای به او نزدیک شد. لونا خواست فریاد بزند، اما دستانی سرد و زهرآلود مثل پنجههایی آهنین گلویش را گرفت. نفسش در سینه حبس شد و قلم از دستش به زمین افتاد.
فشار انگشتان هیولا بیشتر شد، گویی زندگی را از رگهایش بیرون میکشید. چشمانش پر از اشک شد و تصویر مادرش، کایان، لیام، حکیم، چشمههای زهرآلود، گلدانها و نور زمرد که حالا کمرنگ و لرزان شده بود، در ذهنش چرخید. صدای قلبش را در گوشهایش میشنید که با هر تپش تندتر میشد. دهانش برای فریاد باز شد، اما تنها صدایی که بیرون آمد، نالهای شکسته بود، مثل شکستن گندمهایی که زیر باد زهرآلود میشکستند. هیولا سرش را نزدیکتر آورد؛ بوی زهر از دهانش موج میزد و چشمان سرخش مثل دو شمع سوزان به لونا خیره بودند. زمزمهای عمیق و سرد از گلویش بیرون آمد و مانند مایعی سرد در رگهای لونا جاری شد: «حالا نورت… خاموش میشه.»
نور اتاق در چشمان لونا کمکم محو شد و رو به سیاهی رفت. انگشتانش بیحس شدند. کتاب کهن روی میز، با صفحهٔ باز، تنها شاهدان خاموش بودند. ضربان قلبش ایستاد. هیولا فشار انگشتانش را رها کرد و بدن بیجان لونا روی میز افتاد. سرش بهآرامی روی کتاب قرار گرفت و موهایش روی صفحات آن پهن شد؛ گویی زندگیاش با آمیخته شدن کلمات و سرودها به پایان رسید. هیولا برای لحظهای ایستاد، سپس مانند سایهای در مه محو شد.
پس از مدتی مادرش، با سبدی پر از برگهای تازه وارد اتاق شد. نگاهش به لونا افتاد که در خواب است. با قدمهایی آرام، پتویی نرم از تخت برداشت و با مهربانی روی شانههای لونا انداخت: «بخواب، عزیزم… که فردا باید دنیا رو از زهر و مریضی پاک کنی.» موهایش را نوازش کرد و بیخبر از رازی که در سکوت اتاق لانه کرده و جانی که خاموش شده بود و نوری که دیگر جاری نبود، با چشمانی پر از اشک ندانسته، به سمت تخت خود رفت. مه بیرون، مثل پردهای از غم، شهر را پوشاند و انگار نفس زمین با مرگ لونا متوقف شده بود.


سرود گوارای جاودان
خانهٔ لونا · الدورا · نمایش روی نقشهطلوع صبح لوتاریا زیر نور کمسوی خورشید، با نسیمی تازه و بوی خاک بارانخورده آغاز شد. آسمان، هنوز با رگههایی از خاکستری، بهتدریج به رنگ طلایی صبحگاه درمیآمد و پرتوهای ضعیفش روی دیوارهای سنگی شهر میدرخشید. صدای زنگهای معبد قدیمی با ریتمی شادمانه به گوش میرسید و فریادهای شادی مردم از کوچهها و میدانها بالا میگرفت. شهر غرق در جشن و سرور بود. پرچمهای رنگارنگ در بادی که مردمان پنجرهها را با آنها تزیین میکردند موج میزد و بوی نان تازه و شربت گیاهی حکیم در هوا موج میزد.
لیام و کایان، با لباسهایی که هنوز گرد و غبار سفر را به همراه داشت، با شتاب از خیابانهای شلوغ به سمت خانهٔ لونا میدویدند. چشمانشان از خستگی میسوخت، اما لبخند پیروزی روی لبانشان نقش بسته بود. لیام عصایش را محکمتر فشرد: «باید اولین نفر خودمون به لونا خبر این پیروزی رو بدیم… امشب جشن میگیریم!» کایان با نفسهای تند خندید: «فکر کن، چقدر خوشحال میشه.»
در چوبی خانهٔ لونا را زدند. صدای شادمانی شهر در پسزمینه طنینانداز بود. مادر لونا، با پاهایی که حالا استوارتر ایستاده بودند، در را باز کرد. چهرهاش رنگ گرفته بود و موهای خاکستریاش با نسیم صبحگاهی میرقصید. با صدایی پر از انرژی گفت: «لیام! کایان! برگشتین… حالم خیلی بهتره، ببینید!» لیام لبخندی زد: «خیلی خوشحالم که دوباره سرپا میبینمتون… لونا کجاست؟ هنوز خوابه؟» مادر خندید: «آره، با این همه سر و صدا هنوز بیدار نشده. میرم بیدارش کنم.» و با قدمهایی سبک به سمت اتاق رفت.
نزدیک لونا شد، دستش را روی شانهٔ دخترش گذاشت و انگشتانش لرزید. جسم لونا سرد بود، مثل سنگی که سالها زیر مه مدفون شده باشد. جیغی از گلوی مادر بیرون آمد و از هوش رفت. لیام و کایان با وحشت به داخل دویدند. چشمانشان به لونا افتاد؛ موهایش روی صفحهٔ کتاب پهن شده بود و انگار فقط خواب بود. لیام، پشت دستش را روی صورت سرد لونا گذاشت و اشک از چشمانش چکید: «نه… این ممکن نیست…» کایان که زانوهایش سست شده بود، با فریادی خشمگین و چشمانی پر از بیتابی گفت: «کی این کارو کرده؟!» و بدون معطلی به سمت در دوید، پاهایش روی سنگفرشهای کوچه میکوبید و فریادش در هوا: «بیاید کمک!»

لیام، جسم بیجان لونا را در آغوش کشید و روی تخت گذاشت. ناگهان چشمانش به رد سیاه زیر گلوی لونا افتاد. قلبش فشرده شد و نمیدانست چه کند؛ ولی میدانست که این رد تاریکی درینمور است. نگاهش به صفحهٔ کتاب کهن رفت. سرود «گوارای جاودان» واضح، طلایی و درخشان؛ گویی رقص کلماتش در زمان متوقف شده بود و در واضحترین حالت خود بود. گردنبند زمرد را از کنار کتاب برداشت. انگشتانش دور نگین سبز آن فشرده شد و با گریهای عمیق سرود را زمزمه کرد: «از خاک سرد نور زاده شود و در روشنایی جاوید بماند…»
ناگهان نوری سبز و طلایی از گردنبند خاموش سرچشمه گرفت. به دور خاکسترها و خردهزمردهای کاتیا چرخید و سپس به سوی قلب لونا دمیده شد؛ مثل ضربانی ضعیف اما منظم. نفسی آرام از سینهٔ لونا بیرون آمد. چشمانش به آرامی باز شد و دستش بهسمت لیام حرکت کرد. لیام با فریادی از شوق، او را در آغوش کشید.

زمردی که سرد شد
میدان جشن بهاری · الدورا · نمایش روی نقشههمزمان، کایان، حکیم و اعضای شورا، که با عجله خبر یافته بودند، به خانه رسیدند. صحنهای از اشک و شادی پیش چشمانشان نمایان شد. حکیم سبد گیاهان را گوشهای قرار داد و به سمت مادر لونا رفت و او را به هوش آورد. مادرش با گریهای که از شوق بود و انگار خواب دیده بود، کنار دخترش زانو زد و دستانش را فشرد. سپس حکیم به لونا نگاه کرد و گفت: «وارث نور، آمادهای برای آیین پاکسازی چشمههای زهرآلود؟ زهر هنوز در رگهای شهر جریان داره.»
لونا سرش را بلند کرد، اما بدنش سنگین بود. دستش به گلویش رفت، جایی که رد سیاهی، مثل جوهری که از عمق روحش تراوش کرده بود، پوستش را تیره کرده بود. انگشتانش را روی آن مالید، اما لکه عمیقتر از پوست بود؛ انگار سایهای بود که نه پاک میشد، نه نادیده گرفته میشد. با صدایی که از عمق خستگی و تردید میآمد، گفت: «حکیم… نمیدونم آمادهام یا نه. اون سایه… انگار منو بلعیده.» لیام با نگرانی گفت: «لونا، ما همراهیتم. بیا، بلند شو.»
دستان لونا را گرفت؛ انگار آن دستها تنها پلی بودند بین او و جهانی که دیگر نمیشناخت. با زحمت، با پاهایی که زیر وزن وجودش میلرزیدند، دستان لیام را محکم گرفت و سرپا شد. نفس عمیقی کشید و زمزمه کرد: «بریم… به میدان اصلی.» و گردنبندش را به گلوی دردناکش آویخت و کتاب کهن را برداشت. حکیم سر تکان داد و سبد گیاهانش را برداشت.
میدان مرکزی لوتاریا زیر آسمانی که با ابرهای نیمهخاکستری سنگین شده بود، در سکوتی غریب فرو رفته بود. چشمهٔ سیاه حبابهای زهرآلودش را به هوا پرتاب میکرد و بوی فلز سوخته با عطر گیاهان حکیم در جدالی نابرابر درهم میآمیخت. جمعیت در دایرهای خاموش دور چشمه جمع شده بودند؛ چهرههایشان آمیزهای از انتظار و هراس. حکیم ظرف سنگیاش را کنار چشمه گذاشت و شروع به هاون کردن گیاهان کرد.
لونا کنار چشمه ایستاد. رد سیاه روی گلویش انگار با هر نفس سنگینتر میشد، مثل طنابی که او را بهسوی تاریکی میکشید. لیام، که هنوز کنارش بود، زمزمه کرد: «لونا، تو از این قویتری.» لونا به چشمه خیره شد. سطح سیاه آب، مثل آینهای ترکخورده، چهرهاش را مبهم بازتاب میداد. شروع به زمزمهٔ سرودهای روشنایی کرد و بیاختیار دستش به گردنبند رفت، اما نگین زیر انگشتانش سرد بود؛ گویی روحش را از دست داده بود. چیزی در درونش فرو ریخته بود و سکوتی سرد جای نور را گرفته بود. با صدایی که از عمق وجود شکستهاش میآمد، گفت: «حکیم… من دیگه وارث نور نیستم.»
حکیم چشمانش را تنگ کرد، اما چیزی نگفت. لونا ادامه داد، کلماتش سنگین و بریده: «این زمرد… قبلاً نبض داشت، مثل قلبم. حالا فقط یه سنگه. سرودها رو میخونم، اما انگار تو خلأ گم میشن. هیچی حس نمیکنم…» نگاهش به آسمان رفت؛ به رنگینکمانی که بر فراز لوتاریا تا دشتهای جنوبی، به زیبایی هر چه تمامتر کشیده شده بود.
«من دیگه وارث نور نیستم.»

کودکی با پیشانی خورشید
روستای آناهیتا · شوریدا · نمایش روی نقشهدر سرزمین جنوبی، شوریدا، نوزاد آناهیتا به دنیا آمد؛ با پیشانیای که مانند خورشید تابان میدرخشید.