سرودهای روشنایی · زهره ایمانی
فصل ۵: گندمزار خشکیده
آن سوی دروازه جهانی دیگر است: آسمانی خاکستری بیخورشید و ستاره، ویرانهها و ماشینی غریب. خوشهٔ گندم زرین راه را نشان میدهد و در دوراهی، کاتیا و لیام از هم جدا میشوند.

جهانی بیخورشید
دشت خاکستری · آزوکایا · نمایش روی نقشهپس از عبور از دروازه، دنیا تغییر کرد. دیگر خبری از مهٔ غلیظ نبود، اما فضایی که وارد آن شده بودند همچنان سنگین و ناشناخته بود. آسمان خاکستری و بیحرکت بود، بدون هیچ نشانهای از خورشید یا ستارگان، بر فراز سرزمینی خشک و ویران گسترده شده بود.
اینجا هیچ شباهتی به لوتاریا یا حتی شوریدا نداشت. گویی به جهانی دیگر پا گذاشته بودند؛ جهانی که در آن، زمان و مکان معنای خود را از دست داده بود.
لیام به زمین ترکخورده و خشکی که زیر پایشان گسترده بود نگاه کرد و آرام اما جدی گفت: «اینجا دیگه آزوکایایی که تو داستانها شنیدیم نیست. حتی خبری از مه غلیظ هم نیست. هرچی که بود، پشت سرمون جا گذاشتیم. حالا باید بفهمیم چرا این سرزمین رو به این روز انداختن.»

ماشینی که از آزوکایا نیست
دشت خاکستری · آزوکایا · نمایش روی نقشهپس از پشت سر گذاشتن دشت خاکستری، به نخستین نشانههای تمدن ویران رسیدند. دیوارها و بناهای شکسته و فروریخته که گرد و غبار زمان نشان از سالها سکون و بیتحرکی در آنجا میداد. به بقایای چیزی برخوردند که به وضوح یک دستگاه مکانیکی عظیم بود: قطعاتی فلزی که با پیچیدگی کنار هم قرار گرفته بودند، اما حالا زنگزده و در حال فروپاشی بودند.
لیام با کنجکاوی نزدیک شد: «این دیگه چیه؟» کاتیا دستگاه را با دقت بررسی کرد: «این نمیتونه متعلق به آزوکایا باشه. تکنولوژی این سرزمین همیشه ساده و طبیعی بوده. این چیزیه که از بیرون آورده شده.» لیام زمزمه کرد: «یعنی از درینمور؟ اونا چی کار کردن؟»
کاتیا یکی از قطعات کوچک دستگاه را با فشاری کوچک جدا کرد: «شاید این دستگاه بخشی از همون نیروی تاریکی باشه که سرزمین رو به این روز انداخته. شاید همهش برای یه جور آزمایش بوده و الان دیگه کارشون باهاش تموم شده که اینجا رهاش کردن.»
لیام با لحنی تند گفت: «آزمایش؟ یعنی اونها اینجا رو به آزمایشگاه تبدیل کرده بودن؟ پس قطعاً الان دارن جنایت بزرگتری انجام میدن که نغمههاش به گوش رسیده!» کاتیا سرش را به نشانهٔ تأیید تکان داد: «این احتمال وجود داره و باید بیشتر بگردیم.»

صداهایی در مه
دشت خاکستری · آزوکایا · نمایش روی نقشههنگامی که از کنار دستگاه عبور کردند و به مسیرشان ادامه دادند، صدای زمزمههایی از دور به گوششان رسید؛ صداهایی که ابتدا ضعیف و نامفهوم بود، اما کمکم واضحتر شد. لیام ایستاد و به اطراف نگاه کرد: «این صداها… انگار دوباره از همهجا میان.»
کاتیا که حالا زمردها در دستانش شروع به درخشیدن کرده بودند، گفت: «این صداها شاید از مردم این سرزمین باشه؛ روحهایی که هنوز در اینجا گرفتار هستن.» لیام گفت: «اگه این صداها از روحها باشن، شاید بتونن به ما چیزی بگن!» کاتیا زمردها را بالا گرفت و با صدایی محکم گفت: «اگر چیزی میخواید بگید، ما آمادهایم که گوش بدیم.»
ناگهان یکی از صداها واضحتر شد: «شما… آخرین امیدید. نذارید تاریکی بیشتر بشه…» کاتیا و لیام لحظاتی در سکوت ایستادند. هر دو به آرامی نفس میکشیدند، گویی میترسیدند صدایی دیگر سکوت سنگین اطراف را بشکند.
لیام به اطراف نگاه کرد: «این روحها یا هر چیزی که هستن، میدونن ما برای چی به اینجا اومدیم. ولی یه چیزی که مشخصه… اونا نمیتونن دشمن ما باشن.» کاتیا به مسیر خاکآلود پیش رویشان نگاه کرد: «گفتن که ما آخرین امیدیم. این یعنی هنوز راه نجاتی هست. یعنی اون نغمهها میتونن آخرین التماسهای آزوکایا باشن برای نجاتش! پس باید ادامه بدیم.» لیام سر تکان داد و لبخند کمرنگی بر لبانش نشست.
«شما... آخرین امیدید. نذارید تاریکی بیشتر بشه...»

معبد خزههای زمردی
معبد فرورفته · آزوکایا · نمایش روی نقشهمسیر به جایی منتهی شد که زمین پیش رویشان بهطور قابل توجهی فرو رفته و نشست کرده بود. در میان این فرورفتگی، بقایای یک بنای عظیم دیده میشد که به نظر میرسید روزگاری یک معبد باشکوه بوده است. ستونهای بلند و شکسته در اطراف پراکنده بودند و قسمتهایی از سقف که هنوز سرپا مانده بود، پوشیده از خزههای عجیب و درخشانی بود که در نور کم سبز زمردها برق میزدند.
لیام فانوسش را بالا گرفت. نور لرزان شعله، سایههایی پیچیده و بلند روی سنگهای شکسته و کتیبههای پراکنده ایجاد کرد. کاتیا به یکی از ستونها نزدیک شد که حکاکیهای ظریفش از قدمت آن مکان حکایت داشت. دستش را روی ستون گذاشت و زمردها را نزدیک آورد. با روشن شدن زمردها، خطوط روی ستون شروع به درخشش کردند و کلمات کهنی نمایان شد: «این خطوط… انگار بخشی از یه پیام بزرگترن. ولی اینجا بیشتر و کاملتر از چیزی هست که توی کتاب بهش اشاره شده.»
کاتیا با صدایی آرام و موزون، گویی خودش هم تحت تأثیر عمق پیام بود، خواند: «مملو از روشنایی بودیم و تاریکی را با وعدهٔ تعادل، با جان و دل پذیرفتیم.» لیام پرسید: «این حرف مال مردم آزوکایاس؟» کاتیا پاسخ داد: «آره، قطعاً. بهوضوح قربانی نقشههای شوم و فریبهای درینمور شدن.» لیام گفت: «پس باید ریشهٔ جایی که تاریکی از اونجا میاد رو پیدا کنیم.»
کمی جلوتر، خرابههای معبد ویرانتر شده و مسیر را طوری بسته بودند که ادامهٔ راهشان فقط به تونلی تاریک و ترسناک ختم میشد. هوای سردی از درون آن بیرون میآمد. لیام گفت: «خب، انگار از اینجا برامون دعوتنامه فرستادن!» دیوارهای سنگی تونل پوشیده از نقوش بودند و کاتیا با زمزمهٔ سرودهای روشنایی آنها را بررسی کرد: «انگار این تونل به یه جای خاص ختم میشه.»
ناگهان زمین زیر پایشان لرزید و صدای غرش سهمگینی از بالای تونل به گوش رسید. سنگریزهها و گرد و غبار از سقف شروع به فرو ریختن کردند. کاتیا فریاد زد: «مراقب باش! این یه تلهست!» لیام با خشم به سقف نگاه کرد: «فانوس به سختی چیزی رو نشون میده! این لعنتی داره روی سرمون خراب میشه!» بخشی از سقف با صدایی مهیب پشت سرشان فرو ریخت و راه برگشت را مسدود کرد.

کاتیا در حالی که دستش را روی دهانش گرفته بود، به سختی گفت: «حالا چی کار کنیم؟ این تلهها برای جلوگیری از ورود کسی هستن؟ یا… شاید برای محافظت از چیز خاصی در اینجا!» لیام گفت: «هرچی که هست، حالا دیگه راه برگشتی نداریم. باید بفهمیم چرا این تونل اینطور بسته شده!» در عمق تونل، دیوارها پوشیده از خزههایی تیره و درخشان بودند که در تاریکی میدرخشیدند؛ اما این درخشش نه آرامشبخش بود و نه دلگرمکننده.
«مملو از روشنایی بودیم و تاریکی را با وعدهی تعادل، با جان و دل پذیرفتیم.»

تالار خوشهٔ زرین
تالار خوشهٔ زرین · آزوکایا · نمایش روی نقشهلیام فانوس را کمی جلوتر گرفت: «این تونل تمومی نداره؟ انگار داریم به دل زمین فرو میریم.» تونل به تالار و فضایی بزرگ و تاریک منتهی شد. در همان ابتدای تالار، سکویی سنگی دیده میشد که روی آن سمبل بزرگی به شکل خوشهٔ گندم قرار داشت؛ گویی از طلای خالص ساخته شده بود و رگههای کمسو و ضعیف نور از داخل آن میدرخشید. کاتیا با حیرت گفت: «این… یه نماده. نماد حاصلخیزی، زندگی و امید. خوشهٔ گندم همیشه توی افسانههای آزوکایا اینجوری معرفی شده.»
پیش از آنکه لیام حرفی بزند، صدای خشخش از اطراف و لابهلای سنگها بلند شد. «اون صداها… مثل صداهایی که قبلاً شنیدیم.» «آره، حس میکنم نزدیکترن. خیلی نزدیکتر.» آنها به سرعت به سمت انتهای تالار دویدند. هر قدمی که برمیداشتند، تاریکی غلیظتر میشد و سایهها نزدیکتر؛ نور زمردها و فانوس دیگر توانایی شکافتن تاریکی را نداشتند. تالار، گویی بیانتها بود، یا شاید… آنها در همان مسیر دور میزدند!
لیام نفسنفسزنان ایستاد: «صبر کن… اینجا… همونجاست… ما برگشتیم سر جای اولمون.» درست روبهرویشان، همان سمبل طلایی خوشهٔ گندم بود. تالار گرد بود… یا شاید تاریکی مسیر را میچرخاند و دوباره به نقطهٔ آغاز برمیگرداند. زمردها در دستان کاتیا لرزیدند و حسی عجیب قلبش را گرفت؛ گویی چیزی در عمق وجودش زمزمه میکرد. نور ضعیف سمبل طلایی، انگار او را به سمت خود فرا میخواند.
به سمت سمبل رفت: «این… شاید بتونه کاری کنه!» زمردها را نزدیک سمبل گرفت و شروع به خواندن یکی از سرودها کرد. نور سبز زمردها به سمبل منتقل شد و خوشهٔ گندم به لرزش افتاد. نوری طلایی و خیرهکننده از آن ساطع شد که تمامی سایهها را در یک لحظه نابود کرد و فضای دایرهایشکل و عظیم تالار را نمایان کرد.
لیام خسته و نفسزنان گفت: «این… این فقط یه نماد و سمبل نیست. این به نظرم یه سلاحه. ولی بزرگتر و سنگینتر از اونه که بتونیم با خودمون ببریمش.» کاتیا گفت: «چرا باید همچین قدرتی رو اینجا پنهان کنن که نتونن ازش استفاده کنن؟!» لیام با مکث گفت: «شاید قبل از تاریکی پنهان شده باشه. میتونه کار درینمور باشه.»
پس از روشن شدن فضای تالار، نقوش و حکاکیهایی روی دیوارها نمایان شدند؛ مانند نقشهای کامل از ادامهٔ مسیر. کاتیا گفت: «اینجا راه خروج رو نشون میده. ولی بعد از اون، مسیر به دو شاخه تقسیم میشه.»

دوراهی
دوراهی · آزوکایا · نمایش روی نقشهکاتیا با دقت به نقشه نگاه کرد: «مسیر به دو شاخه تقسیم میشه. اینجا جاییه که باید جدا بشیم.» لیام با تعجب گفت: «جدا بشیم؟ این اصلاً فکر خوبی نیست.» کاتیا با اطمینان پاسخ داد: «میدونم، ولی چارهٔ دیگهای نداریم. هر مسیر شاید به یه هدف خاص برسه. اگه هر دو، یه مسیر رو انتخاب کنیم، ممکنه هیچوقت نتونیم به قلب آزوکایا برسیم.» لیام با اکراه گفت: «باشه. ولی هر اتفاقی افتاد، باید برگردیم و همدیگه رو پیدا کنیم.»
مسیر خروجی از تالار، شکافی باریک بود که به تونلی دیگر ختم میشد. از دیوارها و نقوش حکاکیشده مشخص بود که با عجله ساخته شده است. نسیم خنکی که به صورتشان میخورد، نشان از پایان رسیدن تونل بود. هوای بیرون سرد و سنگین بود؛ مهی رقیق بر زمین میلغزید و فضای اطراف را اسرارآمیز و ترسناک نگه داشته بود.
لیام که هنوز فانوسش را بالا نگه داشته بود، به دو مسیر پیش رویشان نگاه کرد. یکی به سمت کوههایی پوشیده از سایه و تاریکی کشیده شده بود و دیگری به دشتی بیپایان که در آن خوشههای گندم خشکیده پراکنده بودند. آرام اما مصمم گفت: «خب، با توجه به نقشهای که دیدیم، اینجا دو تا راه داریم که در نهایت به یک نقطه میرسه. هنوز هم اصرار داری که از هم جدا بشیم؟!»
کاتیا نفسش را آهسته بیرون داد: «شاید… شاید دلیلش اینه که… اقلاً یکیمون زنده بمونه. یکیمون برسه به قلب آزوکایا.» چشمانش پر از اندوه شد: «شاید یکی از این راهها فقط به مرگ منتهی بشه… و اون یکی راه رسیدن به نغمهها و… پایان این تاریکی.» لیام سرش را پایین انداخت؛ لرزش در صدایش موج میزد: «اگه این سرنوشتمونه… امیدوارم… تو اون کسی باشی که زنده میمونه.» و فانوسش را پایین آورد تا درخشش اشک روی گونههای کاتیا را نبیند: «تو اون کسی هستی که میتونه این تاریکی رو تموم کنه. من فقط میتونم همراهت باشم.»
کاتیا با بغضی فروخورده و نگاهی مصمم گفت: «این راهها، انتخاب ما نیست؛ وظیفهست. مهم اینه که نذاریم تاریکی به سرزمینهامون برسه و نذاریم نفسهای آخر آزوکایا برای همیشه خاموش بشه. هرکدوممون که زنده بمونیم، باید این بار سنگین رو به دوش بکشیم؛ برای همهٔ اونهایی که قبل از ما بودن و برای همهٔ اونهایی که بعد از ما میان.»
«تو اون کسی هستی که میتونه این تاریکی رو تموم کنه. من فقط میتونم همراهت باشم.»

لیام راه کوه را برمیگزیند
کوههای سایه · آزوکایا · نمایش روی نقشهسپس کاتیا به دشت خیره شد، جایی که نور ضعیف زمردهایش روی خوشههای گندم خشکیده به طور عجیبی درخشش میداد: «من این مسیر رو میرم. به نظر میرسه که زمردها اینجا بیشتر واکنش نشون میدن.»
لیام سری تکان داد: «پس منم مسیر کوهها رو میرم. ولی قول بده که مواظب خودت باشی.» کاتیا لبخند کمرنگی زد: «قول میدم. ولی تو هم باید زنده بمونی.»
و اینچنین، لیام فانوس به دست، راه کوههایی را در پیش گرفت که در سایه و تاریکی پیچیده بودند.

کلبه در گندمزار خشکیده
گندمزار خشکیده · آزوکایا · نمایش روی نقشهکاتیا زمردها را محکمتر در دست گرفت و به سمت دشت قدم گذاشت. هر گامی که برمیداشت، صدای خشخش خوشههای خشکیدهٔ گندم زیر پاهایش طنینانداز میشد. این صدا، در سکوت سنگین دشت، همچون زنگ خطری در گوشش میپیچید. به اطراف نگاه کرد، اما چیزی جز دشت بیپایان و سایههای کمرنگی که در افق دیده میشدند، به چشم نمیخورد.
در میانهٔ دشت، به بقایای کلبهای قدیمی رسید. از دیوارهای نیمهویران، بوی خاک و زمان به مشام میرسید. آرام وارد کلبه شد. روی یکی از دیوارهای داخلی، با خونی خشکیده و پوستهپوستهشده نوشته شده بود: «آنکه که گندم میکارد، روشنایی با خود به ارمغان میآورد؛ ولی آنان که گندم را درو کردند، از ما نبودند…»
قلبش به درد آمد. هنگامی که از کلبه خارج شد، صدایی سنگین و خفه، همچون زمزمهای از اعماق زمین شنید. زمردها در دستش شروع به درخشیدن کردند و با نور سبز، فضای تاریک و سنگین دشت روشن شد. در فاصلهای کوتاه، سایهای به سرعت به سمتش نزدیک شد.
«آنکه گندم میکارد، روشنایی را با خود به ارمغان میآورد، ولی آنان که گندم را درو کردند، از ما نبودند...»

هشدار مرد سایه
گندمزار خشکیده · آزوکایا · نمایش روی نقشهاین بار، نور زمردها سایه را متوقف نکرد، بلکه به شکلی مشخصتر تبدیل شد: مردی با لباسهایی ژنده و قدیمی. چهرهاش پوشیده از خطوطی بود که گویی حکایتی از درد و اندوه گذشته را روایت میکرد. آن مرد ایستاد. دستانش آویزان و چشمانش بیحرکت بود.
صدایی آرام اما عمیق از میان لبهای ترکخوردهاش برخاست: «کیستی؟ برای درو کردن آمدهای، یا میخواهی بکاری در زمینی که دیگر نفس نمیکشد؟» کاتیا زمردها را محکمتر در دست گرفت و آرام پاسخ داد: «من کاتیا هستم، از سرزمین الدورا. دنبال حقیقت نغمههای تاریکی اومدم. چه اتفاقی در حال رخ دادنه؟»
مرد، که حالا نگاهش روی زمردهای درخشنده ثابت مانده بود، گفت: «خیلی دیر آمدهای. همیشه همینطور بوده… آخرین نفسها، آخرین نغمهها رو به گوش میرسونن.» سپس سایهها در اطراف مرد شروع به حرکت کردند، انگار که چیزی در پشت او زنده شده بود. با صدایی که بیشتر شبیه به زمزمهای در باد بود، گفت: «عمیقتر برو… و سریعتر. پیش از آنکه سایهها بفهمند تو هنوز زندهای!»
«عمیقتر برو... و سریعتر. پیش از آنکه سایهها بفهمند تو هنوز زندهای!»