سرودهای روشنایی · زهره ایمانی
فصل ۶: پرتگاه
هر کدام در راه خود با تاریکی روبهرو میشوند. لیام از صخرهها و غاری میگذرد که سایهٔ خودش را نشانش میدهد؛ کاتیا با هیولای شعله و ریشههایی که او را به زیر زمین میکشند. دو نیمهٔ یک پیام کهن، آنها را دوباره به هم میرساند.

صخرهٔ خورشید و ماه
کوههای سایه · آزوکایا · نمایش روی نقشهلیام در میان صخرههای تیره و خشن در حرکت بود. نور لرزان شعلهٔ فانوسش تنها به اندازهٔ چند قدم پیش رویش را روشن میکرد و دیوارهای بلند صخرهای در دو طرف مسیر، همچون هیولاهایی خاموش به او زل زده بودند. هر گامی که برمیداشت، صدای خرد شدن سنگریزهها زیر پایش در هوای سنگین کوهستان طنینانداز میشد.
در میانهٔ مسیر به صخرهای بزرگ رسید که کاملاً راه را مسدود کرده بود. روی سطح آن نقوشی دیده میشد که با خطوطی ظریف حک شده بودند: تصاویری از خورشید و ماه که به نظر میرسید در حال تغییر و دگرگونیاند. لیام فانوس را نزدیکتر برد و دستش را روی سنگ کشید. خطوط سرد و صاف بودند، اما چیزی در آنها حس میکرد؛ چیزی بیشتر شبیه به حضور تا یک نقش ساده.
خنجرش را آرام از غلاف بیرون آورد و با دقت روی خطوط کشید. صدای خشخش خفیفی به گوش رسید و ناگهان سنگ شروع به درخشیدن کرد. نوری ضعیف و طلایی از میان خطوط بیرون زد و آرامآرام به سمت مرکز صخره متمرکز شد. نور طلایی به تدریج شکل یک شکاف را به خود گرفت؛ با لرزشی آرام، بخشی از صخره از هم جدا شد و مسیری تاریک و باریک در دل کوه نمایان شد. زمزمهای از درون شکاف به گوش رسید، گویی او را دعوت میکرد. لیام زیر لب گفت: «خب، به نظر نمیرسه که اینجا برای تفریح ساخته شده باشه. ولی فکر کنم چارهٔ دیگهای ندارم.»
با احتیاط وارد مسیر شد. دیوارهای تونل بهطور غیرعادی صاف و صیقلی بودند، انگار که به دست انسان تراشیده شده بودند. هرچه جلوتر میرفت، هوا سنگینتر و سردتر میشد و زمزمهها که ابتدا شبیه باد بود، حالا بیشتر به نجواهای انسانی شبیه بود. ناگهان صدای خرد شدن سنگریزهها از پیش رویش شنیده شد. نفسش را کنترل کرد: «اگه چیزی اونجاست، بهتره خودشو نشون بده. چون من حوصلهٔ بازی ندارم.»
از میان سایههای صخرهها، دود و مه سیاه شکل گرفت و به موجودی شبیه سایهای بلند درآمد، با چشمانی که همچون زغالهای شعلهور در تاریکی میدرخشیدند. لیام خنجرش را بالا گرفت، اما موجود تنها ایستاد و خیره شد. «اگه جرئت داری بیا جلو.» موجود لحظهای ساکت ماند و سپس گفت: «راهی که انتخاب کردهای، به جایی ختم میشود که حتی نور نیز قدرتی نخواهد داشت. آیا واقعاً آمادهای که با آنچه در انتظارت است، روبهرو شوی؟» لیام خنجرش را محکمتر گرفت: «اگه چیزی در انتظاره، پس وقتشه که خودم ببینم. حالا از سر راهم برو کنار.» موجود مکثی کرد، سپس در مه و سایهها فرو رفت و راه دوباره به سکوت کشیده شد.

«اگه چیزی در انتظاره، پس وقتشه که خودم ببینم. حالا از سر راهم برو کنار.»

پرتگاه و کتیبه
کوههای سایه · آزوکایا · نمایش روی نقشهلیام با قلبی سنگین و ذهنی پر از تردید به راهش ادامه داد. هر قدمش او را به جایی نزدیکتر میکرد که احساس میکرد چیزی بیش از تاریکی انتظارش را میکشد. به نقطهای رسید که کوه مجدداً همچون دیواری عظیم راهش را بسته بود، اما درهای با شیبی تند از کنار کوه به پایین میرفت.
روی صخرههای کنار دره، حکاکیهایی به چشم میخورد از مردی با زرهٔ شکسته که دستش به سمت خورشید دراز شده بود. چیزی که توجهش را جلب کرد، تکهای از صخره بود که آثار خراش و کشیدگی داشت. لیام خنجرش را از غلاف بیرون کشید و زیر لب گفت: «بازم این نشونهها…»
خنجرش را به آرامی روی خطوط کشید. ناگهان صدایی ضعیف از دل صخره بلند شد و شکافی کوچک در میان آن ظاهر گشت. فانوس را نزدیکتر برد و داخل شکاف را بررسی کرد. درون شکاف، کتیبهای کوچک دیده میشد که به زبانی ناشناخته نوشته شده بود. کتیبه را برداشت و به زمزمهای که حالا واضحتر به گوش میرسید گوش سپرد: «بهای نزدیک شدن به قلب تاریکی، چیزی بیشتر از جان تو خواهد بود.»
لیام کتیبه را در کولهاش گذاشت و به سمت درهٔ کنار صخرهها پیش رفت.
«نزدیک شدن به قلب تاریکی، چیزی بیشتر از جانت را خواهد گرفت.»

هیولای شعله
تالار زیرزمینی · آزوکایا · نمایش روی نقشهدر همان زمان، کاتیا هنوز در میان گندمزارهای خشک و بیپایان پیش میرفت. هر گامی که برمیداشت، خوشههای خشکیدهٔ گندم زیر پاهایش صدایی شبیه به زمزمه ایجاد میکردند. هوای اطراف سنگینتر شده بود و زمردهایش حالا بهطرز عجیبی کمنورتر به نظر میرسیدند.
به یک ساختار سنگی رسید که شبیه به محرابی قدیمی بود. روی محراب، خوشههای گندم میان شعلههایی از آتش به تصویر کشیده شده بودند. کاتیا زمردها را نزدیک محراب نگه داشت و زمزمهای از درون محراب شنید: «تعجب میکنم از جانهایی که به سوی تاریکی از یکدیگر پیشی گرفتند و شتافتند…»
پیش از آنکه بتواند معنای این پیام را درک کند، سایهای از پشت محراب حرکت کرد. این بار سایه واضحتر بود: موجودی سیاه با قامتی بلند که همچون هیولایی از شعلههای زنده به نظر میرسید. با همان صدایی که لرزه به دل هر شنوندهای میانداخت، گفت: «ای حامل نور! به جایی قدم گذاشتی که تاریکی مالک آن است. حقیقتی که به دنبال آنی، به سادگی پیدا نمیشود. باید ببینی، لمس کنی و با آن روبهرو بشی. آیا آمادهای با چیزی فراتر از ترس مواجه بشی؟»
کاتیا که ترسی را در قلبش سرکوب میکرد، گفت: «هر چه که باشه، باید از من بترسه. نه من از اون.» موجود عقب رفت، اما صدای زمزمهاش همچنان در دشت طنینانداز شد: «ما خواهیم دید، حامل نور… خواهیم دید.»
«هر چی که باشه، باید از من بترسه. نه من از اون.»

برکهٔ حقیقت
غار حوضچهٔ تاریک · آزوکایا · نمایش روی نقشهلیام در مسیر دره به ورودی غاری رسید که به نظر میرسید زمان زیادی از ریزش بخشی از سقف آن گذشته است. اما چیزی در فضای آن غار زنده به نظر میرسید؛ گویی که نفس میکشید و او را به درون خود میکشید. فانوس را بالا گرفت و قدم به درون گذاشت. بوی رطوبت و خاک کهنه فوراً مشامش را پر کرد. کف غار با رگههایی از نور طلایی که از سنگهای درخشان ساطع میشد، روشن بود.
دیوارهای صیقلی و مرطوب غار، انعکاسی عجیب و وهمآلود از نور فانوس ایجاد میکردند؛ گویی خود غار زنده بود و او را نظاره میکرد. صدای چکیدن آب از سقف غار در سکوت سنگین فضا میپیچید. به فضایی وسیع رسید که در مرکز آن چیزی شبیه به یک حوضچهٔ سنگی دیده میشد. آب داخل حوضچه تاریک بود و سطح آن همچون آینهای صاف. روی دیوارهای اطراف، نقوشی از خورشید، ماه و ستارگان حک شده بودند که این بار در حال فرو رفتن در سایهای عظیم به تصویر کشیده شده بودند. لیام زیر لب گفت: «این حکاکیها دربارهٔ خورشید و ماه حرف نمیزنن… اینا دربارهٔ پایان نوره.»
صدای ضعیف و زمزمهگونهای از داخل حوضچه به گوشش رسید. فانوس را روی لبهٔ حوضچه گذاشت و خنجرش را آماده کرد. زانو زد و دستش را به آب نزدیک کرد. سرمای شدیدی از سطح آن برمیخاست؛ انگار که نه آب، بلکه جریانی از خاطرات مدفون در آن جاری بود. همانطور که انگشتانش نزدیک سطح آب بود، صدای زمزمه واضح شد: «برای عبور، باید حقیقت را ببینی. آیا شجاعت نگاه کردن داری؟»
ناگهان سطح آب لرزید و تصویر منعکسشدهاش در آب تغییر کرد. چهرهاش تاریکتر شد، چشمانش مانند زغال گداخته درخشان، و دستی که خنجر را گرفته بود، به خون آغشته. با وحشت تصویر روی آب را به هم زد و چند قدم عقب رفت، اما صدا ادامه داد: «این تویی. این حقیقت توست… آن را بپذیر.» لیام گفت: «من به اینجا نیومدم که بخشی از تاریکی بشم. اومدم که نابودش کنم.» صدا خندید؛ خندهای که غار را به لرزه انداخت: «نابودی؟ تو هیچی نمیدونی. تاریکی، سایهای از خود توست. باید بپذیریش.»

«تاریکی، سایهای از خود توست. باید بپذیریش.»

دروازهٔ زنجیرشده
غار حوضچهٔ تاریک · آزوکایا · نمایش روی نقشهلیام برخاست و فانوسش را برداشت و به راه افتاد. در انتهای راهروی غار، دروازهای سنگی و غولپیکر ولی شکسته بود. جلوی دروازه، تختهسنگی عظیم افتاده بود، انگار عمداً آنجا گذاشته شده بود تا راه را ببندد. کنارش اسکلتی با زرهای پوسیده و تکهتکه به سنگ تکیه داده بود. زنجیری زنگزده پای چپ اسکلت را به تختهسنگ قفل کرده بود، چنان محکم که هنوز بعد از سالها تکان نخورده بود.
دست راستش به قبضهٔ خنجری زنگزده چسبیده بود، انگار که تا آخرین لحظه از او جدا نشده بود. تیغهٔ خنجر در نور فانوس فقط سایهای کدر و بیجان بود. کنار دروازه، روی سنگ صاف، کلماتی گویی با همان خنجر کنده شده بود؛ شیارهای عمیقی پر از خون خشکشده، انگار نویسندهاش با تمام توان کلمات را حک کرده بود: «نمیتوانی میان تاریکی و روشنایی راه بروی. سرانجام یکی از آنها تو را به پرتگاه خود میکشد.»
لیام همانطور که به اسکلت و خنجر زنگزده خیره شده بود، احساس کرد موهای تنش سیخ شدهاند. نسیم سرد و مرطوبی که از دروازهٔ شکسته بیرون میزد، شعلهٔ فانوس را به رقص درآورد و سایههای بلند را روی دیوارهای غار کشید. در حالی که عرق سردی بر پیشانیاش نشسته بود، به سختی از دروازه عبور کرد؛ جایی که صدای آب و بوی خاک تازه حس میشد.
وقتی از غار خارج شد، به سطحی رسید که دشتهای مهگرفتهٔ آزوکایا را در دوردست نشان میداد.
«نمیتوانی میان تاریکی و روشنایی راه بروی. سرانجام یکی از آنها تو را به پرتگاه خود میکشد.»

تالار زیر زمین و لوح فلزی
تالار زیرزمینی · آزوکایا · نمایش روی نقشهکاتیا در میان گندمزار خشکیده قدم برمیداشت. خوشههای شکننده زیر پاهایش خرد میشدند و صدایی خشک و ترد در سکوت سنگین هوا میپیچید. ناگهان زمین زیر پایش لرزید، چنان شدید که تعادلش را از دست داد و با زانو روی خاک افتاد. گندمهای خشکیده مثل موجی کنار رفتند، انگار نیرویی نامرئی آنها را هل داده بود. شکافهایی عمیق و تیره در زمین باز شدند، مثل زخمهایی که پوست خاک را پاره کرده باشند.
از عمیقترین شکاف، ریشههای خشکیده و پیچخورده، مثل انگشتان استخوانی، به سمت او دراز شدند. کاتیا خواست فرار کند، اما تعادل نداشت و ریشهها، مثل موجوداتی زنده، دور مچ پاهایش پیچیدند؛ سرد و خشن، مانند طنابهایی که پوستش را میخراشیدند. با تمام توان تقلا کرد، اما ریشهها محکمتر شدند و او را به سمت شکاف کشیدند. گرد و خاک غلیظتر شد، نفس کشیدن سخت شد و صدای ترکخوردن ریشهها مثل فریادی در گوشش میپیچید. انگار زمین میخواست او را ببلعد.

با سقوطی کوتاه به زمینی سرد و سخت برخورد کرد. نفسش بند آمده بود و بدنش از درد ضربان داشت. به زحمت بلند شد؛ پاهایش هنوز میلرزید. کتابش را از روی زمین برداشت و محکم به سینه فشرد. فضای زیرزمینی وسیع بود، با سقفی کوتاه که با سنگهای درخشان پوشیده شده بود؛ سنگهایی که نوری سبز و زرد ساطع میکردند، مثل ستارههایی در دل زمین. در مرکز دالان، مجسمهای سنگی از زنی با شنل بلند ایستاده بود که دستانش به سوی سقف دراز شده بود، انگار چیزی را طلب میکرد. روی کف زمین، خطوطی نورانی مثل رگهایی زنده حک شده بودند.
کاتیا با احتیاط به مجسمه نزدیک شد. ناگهان نوری از زمردها به سوی مجسمه تابید و خطوط نورانی روی زمین به لرزه افتادند و به شکل حلقهای درآمدند که در مرکزش شعلهای کوچک و لرزان میدرخشید؛ گویی قلب تپندهای در دل سنگ. یکی از خطوط که به زیر مجسمه منتهی میشد، به شکلی غیرمعمول برجستهتر بود. کاتیا زانو زد و با انگشتانش خاک و گرد را کنار زد. ناگهان سنگ به سمت بالا حرکت کرد و چیزی شبیه به جعبهای کوچک و سنگی از زمین بیرون زد.
جعبهای کوچک و سبک بود، با نقوش پیچدرپیچ. زمردهایش را نزدیک کرد و نور زمردها قفل نامرئی جعبه را باز کرد. درون جعبه، لوح کوچک فلزی قرار داشت که تنها تصویری روی آن حک شده بود: دایرهای سیاه که توسط شعلههایی از نور محاصره شده بود. کاتیا زمزمه کرد: «این باید چیز مهمی باشه. شاید عامل تاریکی.» لوح را در جیب شنل گذاشت و به سمت راهرویی رفت که شبیه به مسیر ورود و خروج این اتاق مرموز بود.

دو نیمهٔ یک پیام
ویرانهٔ دیدار · آزوکایا · نمایش روی نقشهحالا که گرد و غبار فروکش کرده بود، توانست فضای بیشتری از دالان را ببیند. به سمت راهرو رفت و وقتی به سطح زمین رسید، لحظهای ایستاد تا نفس تازه کند. در دوردست سایهای دید که در حال حرکت بود. ابتدا گمان کرد دوباره با یکی از موجودات تاریکی روبهرو شده است؛ اما وقتی بیشتر دقت کرد، متوجه شد که آن سایه، لیام است.
لیام هم وقتی کاتیا را دید، لبخندی از سر آسودگی زد. به سمتش دوید: «فکر کردم دیگه قرار نیست ببینمت.» کاتیا که هنوز نمیتوانست به خوبی صحبت کند، لوح فلزی را نشان داد و با سرفه گفت: «فکر کنم چیزی پیدا کردم که به فهمیدن این تاریکی کمک کنه. یه لوح که نمیتونم ازش سر در بیارم.» لیام هم کتیبهای را که پیدا کرده بود از کولهاش بیرون آورد: «اتفاقاً منم یه کتیبه پیدا کردم که فکر میکنم میتونه کمکمون کنه. پس بهتره زودتر دست به کار بشیم.»
لیام کتیبهاش را با دقت بررسی کرد. متن روی آن همچنان به زبانی ناشناخته بود و خطوطش انگار از تاریکی حکایت داشتند. «فکر میکنی چیزی تو کتاب باشه که بتونه اینو ترجمه کنه؟» کاتیا گرد و خاک را از روی کتاب کهن تکاند و صفحاتش را ورق زد. باد سردی که میوزید، هر بار ورقهای کتاب را با شدت میجنباند. نور زمردها روی خطوط طلایی کتاب میتابید و خطوط و کلمات نامفهوم را در نظرش مفهوم میساخت. «اینجاست! این خطوط و شکلها رو ببین؛ شبیه به چیزی که روی لوح و کتیبه هست. ولی باید دقت کنیم، چون این زبان یه جورایی نیاز به تفسیر داره.»
همزمان با بررسی کتاب، فضای اطراف تغییر کرد. صدای زمزمههایی شنیده شد و مه بهطور غیرطبیعی شروع به حرکت کرد. موجودات تاریکی از میان مه بیرون آمدند؛ یکی از آنها، سایهای عظیم بدون هیچ شکل ثابتی، مانند تودهای از مه تاریک، به سمت لیام هجوم آورد. نور لرزان فانوس لحظهای متوقفش کرد، اما کافی نبود. کاتیا زمردهایش را بالا گرفت و سرود روشنایی خواند و موجود به عقب رانده شد. لیام با خنجر ضربهای سریع زد و موجود با نالهای بلند ناپدید شد، اما سایههای دیگری جایش را گرفتند. با تمام توان دویدند تا به جایی رسیدند که مه رقیقتر بود و سایهها دیگر تعقیبشان نکردند.

کاتیا گفت: «ولی فهمیدیم که این چیزایی که پیدا کردیم، مهمتر از اونی هستن که فکر میکردیم. اگه این موجودات اینقدر میخوان به ما حمله کنن، یعنی داریم به چیز مهمی نزدیک میشیم.» آنها به خرابهای رسیدند که هنوز نصفهنیمه پابرجا بود. کاتیا کتاب را باز کرد و نگاهی به لوح و کتیبه انداخت: «اینجا چیزی نوشته که قبلاً بهش توجه نکرده بودم. انگار کتیبهٔ تو و لوح من… بهنوعی به هم وابسته هستن! این اشکال انگار دو تکه از یه پیام هستن؛ یه سازوکار باستانی. اگه کنار هم بذاریمشون و سرود مربوط بهشون رو بخونیم، قطعاً اتفاقی خواهد افتاد.»
لیام نگاهی تیز به کاتیا انداخت: «یعنی منظورت اینه که لوح و کتیبه باید به هم وصل بشن؟ اما این اتفاق ممکنه باعث مرگ هم بشه. تصویری که حکاکی شده، تاریکی رو مرکز قرار داده و روشنایی رو در اطرافش! این خودش باعث نگرانیه.» کاتیا چشمانش را به او دوخت؛ آرام اما با عزمی پولادین گفت: «اگه تنها راه نجات آزوکایا باشه چی؟ پس باید خطر کنیم.»
«اگه تنها راه نجات آزوکایا باشه چی؟ پس باید خطر کنیم.»