سرودهای روشنایی · زهره ایمانی
فصل ۹: وارث نور
جشن بهاری لوتاریا. لونا، دختری هفدهساله با گردنبندی از زمرد، و دوستش کایان، نخستین نشانههای تاریکی را در شهر میبینند. در معبد بزرگ، رازی که کاتیا پنهان کرده بود آشکار میشود.

آخرین روز جشن بهار
میدان جشن بهاری · الدورا · نمایش روی نقشهصبح بهاری در لوتاریا با صدای زنگهای کوچک معبد بزرگ آغاز میشد. روزها و هفتهها از آمدن بهار گذشته بود. نور خورشید، که از میان برجهای سپید شهر میتابید، روی خیابانهای سنگفرششده میافتاد و برفها را مثل الماسهای ریز درخشان میکرد. نسیمی سرد، که بوی یخ و کاج را با خودش میآورد، در کوچههای باریک میپیچید و صدای خندهٔ بچهها را که در میدان بازی میکردند، به همراه داشت.
در یکی از این کوچهها، دختری جوان با موهای بلند و قهوهای که مثل موجهای رودخانه در باد میرقصیدند، ایستاده بود. چشمان آبیاش به آسمان خیره بود، گویی دنبال چیزی میگشت که نمیتوانست ببیند. شنل سادهای روی شانههایش داشت و گردنبندی با یک زمرد کوچک دور گردنش؛ زمردی که در نور صبح گاهی مثل جرقههای شعله برق میزد و در شب مانند ستارهای در ژرفنای آسمان تیره، کمسو میدرخشید.
لونا در هفده سالگی، چیزی در وجودش داشت که مردم لوتاریا را به یاد کاتیا میانداخت؛ نه فقط بهخاطر چشمانش یا بلندی موهایش، بلکه بهخاطر نگاهی که انگار از دل تاریخ بیرون میآمد. کنار دیوار سنگی خانهاش ایستاده بود و به صدای زنگها گوش میداد، اما چیزی در دلش آرام نمیگرفت. انگشتانش بیاراده روی زمرد گردنبندش میلغزیدند و صدایی گمشده، مثل زمزمهای دور، در ذهنش میپیچید.
صدایی شاد از پشت سرش آمد: «لونا! بازم داری به آسمون زل میزنی؟» پسری همسن و سالش با لبخندی بازیگوش نزدیک میشد؛ موهایش سیاه و آشفته و در دستش تکهای نان تازه که هنوز بخار از آن بلند میشد. لونا گفت: «سلام، کایان. آسمون امروز انگار داره چیزی بهم میگه، ولی نمیفهمم چی.» کایان گفت: «شاید داره میگه صبحونه بخور! هر موقع اینجوری غرق فکر میشی، یاد حرفهای مادرت میفتم که میگه از وقتی بچه بودی، انگار دنبال یه چیز گمشده میگشتی.»
لونا نان را گرفت: «شاید حق با مادرمه. ولی این حس… مثل یه آوازه که نمیتونم کلمههاش رو به یاد بیارم.» کایان با خنده گفت: «شاید چون هر روز به معبد بزرگ میری و به اون سرودهای قدیمی گوش میدی. مردم میگن تو تنها کسی هستی که هنوز به اون آوازها عمیق گوش میده.» لونا گردنبندش را لمس کرد: «اون سرودها… انگار یه چیزی توشون گم شده. مادربزرگم همیشه میگفت سرودهای روشنایی جادویی هستن و فقط برای جشنها نیستن. روزگاری، اونا برای نجات دادن و زندگی بخشیدن بودن.» کایان شانه بالا انداخت: «یادت باشه امروز آخرین روز از جشن بهاره! اگه بازم دیر کنی، مادرت منو سرزنش میکنه!» و رفت.
لونا به صدای ناقوس بزرگ معبد، طبق عادت به سمت میدان اصلی و معبد روانه شد. ستونهای سپید معبد از دور، مثل نگهبانانی خاموش در نور صبح میدرخشیدند. داخل معبد، صدای سرودهای صبحگاهی هنوز در هوا بود؛ آوازهایی که از نسلها پیش در لوتاریا خوانده میشدند. خادم معبد، زنی مسن با موهای سفید که لباس بلند آبی به تن داشت، با لبخندی نزدیک شد: «باز اومدی، لونا؟ خوش اومدی.» ناریا لحظهای به او خیره شد و آرام گفت: «تو واقعاً مثل کاتیا هستی. نه فقط بهخاطر چشات، بلکه بهخاطر قلبت. اونم همیشه دنبال چیزی بود که قابل دیدن نبود.»

لونا گفت: «کاتیا… همه ازش حرف میزنن، ولی من فقط قصههاش رو شنیدم. فکر میکنی اونم این حس رو داشت؟» ناریا لبخندی زد: «شاید. ولی کاتیا وقتی صداهایی رو که دنبالش بود پیدا کرد، دنیا رو تغییر داد. تو هم یه روزی میفهمی این آوازها چی میخوان بهت بگن.» لونا چشمانش را بست و به سرودها گوش داد. زمرد گردنبندش در دستانش گرم شد و برای لحظهای، انگار صدایی دور در ذهنش زمزمه کرد؛ صدایی که نمیتوانست بفهمد، اما قلبش را به تپش انداخت: «اگه این آوازها وارث دارن، شاید منم بخشی ازشون باشم.»

سایهای در کوچه
میدان جشن بهاری · الدورا · نمایش روی نقشههوای لوتاریا هنوز از خنکی صبح برخوردار بود، اما خورشید کمی بالاتر آمده بود و نورش سایههای تیز برجهای سپید را بر سنگفرشها میانداخت. لونا از معبد بیرون آمده بود و با قدمهایی تندتر از همیشه به سوی میدان مرکزی میرفت. کلام ناریا در گوشش بود: «کاتیا وقتی صداهایی رو شنید، دنیا رو تغییر داد…» زمرد گردنبندش زیر انگشتانش گرمتر از همیشه به نظر میرسید، گویی نیرویی در آن بیدار شده بود.
میدان شلوغتر از صبح بود. کودکان با توپهای پارچهای بازی میکردند و فروشندگان با گاریهای چوبی، نان و میوههای تازه میفروختند. اما آرامش میدان نمیتوانست بیقراری درونش را فرو نشاند. به سمت کوچهٔ خانهشان حرکت کرد که ناگهان صدایی تیز و کوتاه از پشت سرش برخاست، مانند شکستن شاخهای خشک. به سرعت برگشت. در انتهای میدان، نزدیک یکی از کوچههای باریک، سایهای کوتاه و سریع حرکت کرد؛ چیزی که نه شبیه انسان بود و نه حیوان. باد سردی وزید و صدای زنگ معبد هنوز در هوا بود، اما اکنون صدای دیگری هم بود: زمزمهای ضعیف، مانند نغمهای از دوردست با کلماتی گنگ و نامفهوم.
لونا با صدایی محکم گفت: «کی اونجاست؟» گردنبندش حالا داغ شده بود، انگار میخواست پوستش را بسوزاند. با قدمهایی تند به سمت کوچه رفت؛ اما پیش از آنکه برسد، سایه دوباره حرکت کرد: شکلی سیاه و لاغر با دستهایی بلند و خمیده که گویی از دود ساخته شده بود. از دیوار کوچه بالا رفت و روی پشتبام پرید. لونا زیر لب زمزمه کرد: «این… چی بود؟» وقتی به آنجا رسید، چیزی جز دیواری سنگی و سرد و بویی عجیب، مانند بوی خاک سوخته، نبود. زمزمه در ذهنش قویتر شده بود و کلماتی گنگ به گوشش میرسید: «نور… بیدار… خطر…»
به دیوار نگریست. خطی باریک و سیاه، مانند رد انگشتی سوخته، از پایین تا بالای دیوار کشیده شده بود. زمردش حالا درخششی ضعیف داشت، مانند چراغی که روشن و خاموش میشود. صدای کایان بلند شد: «لونا! چرا اینجا وایستادی؟ چیزی شده؟» لونا گفت: «یه سایه دیدم… خیلی سریع بود، مثل دود. از دیوار رفت بالا و غیبش زد.» کایان اخم کرد: «شوخی میکنی، نه؟ اینجا که فقط سنگ و برفه.» اما وقتی نزدیکتر شد، چشمانش روی گردنبند ثابت ماند: «چرا این داره میدرخشه؟»
لونا گفت: «نمیدونم، ولی حس میکنم یه اتفاقی داره میفته.» زمزمه در ذهنش هنوز بود؛ آواز یا سرودی قدیمی، که انگار از دل سنگها و باد برمیخاست. کایان با تردید گفت: «شاید بهتره به ناریا بگیم. اگه این ربطی به سرودای قدیمی داشته باشه، اون بیشتر میدونه.» لونا دوباره به دیوار نگریست. رد سیاه هنوز آنجا بود؛ باد سردتر شد و حس کرد که چیزی او را تماشا میکند. بدون آنکه بیشتر فکر کند، به سمت معبد دوید و کایان با تعجب فریاد زد: «هی! صبر کن!»

ناریا و راه پنهان
معبد بزرگ لوتاریا · الدورا · نمایش روی نقشهلونا در را با شانهاش هل داد و وارد معبد شد. فضای بزرگ و خنک، با دیوارهای سنگی که نور از پنجرههای رنگی بر آنها میافتاد، لحظهای او را آرام کرد. ناریا هنوز آنجا بود و در حال جمع کردن شمعهای خاموش. با شنیدن صدای در، سرش را بلند کرد: «لونا؟ چرا اینقدر تند اومدی؟ چیزی شده؟» لونا گفت: «یه سایه… تو کوچه دیدمش. سریع بود، مثل دود. و گردنبندم…» و زمرد را بالا گرفت که حالا تندتر میدرخشید، مانند قلبی که میتپید. کایان نفسنفسزنان گفت: «من چیزی ندیدم، ولی اون رد سیاه روی دیوارو دیدم. انگار سوخته بود!»
ناریا شمعها را روی زمین گذاشت و با قدمهایی آرام نزدیک شد. چشمانش بر گردنبند ثابت ماند و لحظهای چیزی در نگاهش روشن شد؛ شاید یادآوری، یا ترسی قدیمی. دستش را دراز کرد، اما به گردنبند دست نزد: «سایهای مثل دود، میگی؟ و این زمرد… این چیزی نیست که هر روز بیدار بشه.» لونا با عجله گفت: «ناریا، تو گفتی کاتیا صداهایی رو شنید که دنیا رو تغییر داد. منم دارم یه چیزی میشنوم؛ یه سرود یا نغمه، ولی گنگه. فکر میکنی این ربطی به اون سایه داره؟»
ناریا لحظهای ساکت ماند؛ سپس با صدایی سنگینتر از قبل گفت: «بیا دنبالم.» به سمت گوشهٔ معبد رفت، جایی که دیواری سنگی با حکاکیهای قدیمی قرار داشت. دستش را روی یکی از حکاکیهای گندم که اطرافش نور پیچیده بود، فشار داد و شکافی باریک در دیوار باز شد. لونا نفسش را حبس کرد: «این چیه؟» ناریا گفت: «یه راز که فقط نگهبانای معبد میدونن؛ چیزی که از زمان کاتیا مونده. برو داخل، لونا. اگه اون سایه واقعاً چیزیه که فکر میکنم، جواب اینجاست.»
کایان با چشمانی گشاد گفت: «تو جدی میخوای بری اون تو؟ اگه خطرناک باشه چی؟» لونا لبخندی لرزان زد: «اگه نفهمم اون سایه چی بود، خطرناکتره.» و به شکاف قدم گذاشت. دیوار پشتش بسته شد و کایان فقط توانست فریاد بزند: «لونا!»
داخل، راهرویی باریک و تاریک بود که تنها با نور ضعیف زمرد گردنبندش روشن میشد. دیوارها با حکاکیهای عجیب پوشیده شده بودند: خطوطی که مانند موجهای نور و سایه به هم میپیچیدند. زمزمه در ذهنش اکنون واضحتر بود: «نور… وارث نور… بیدار شو…» در انتهای راهرو، میز سنگی کوچکی بود که جعبهای چوبی قدیمی بر آن قرار داشت. حکاکی خورشید تابان و خوشههای گندم روی جلدش هنوز مشخص بود. درون جعبه، طوماری کهنه بود که با نوار پارچهای بسته شده بود. خطوطی مبهم با جوهری کمرنگ، کلماتی از جنس سرودهای روشناییبخش، و زیر سرودها جملهای کوتاه: «وارث نور، با کلیدت، قفل سرود را باز کن.»

«وارث نور، با کلیدت، قفل سرود را باز کن.»

سرود روشنایی
معبد بزرگ لوتاریا · الدورا · نمایش روی نقشهلونا طومار را در دست گرفت و زمزمه کرد: «یعنی این… همون سرودیه که دنبالشم؟» بخشی از سرود شکل گرفته بود:
«ماه کامل بر دشت قد کشیده، / در حلقهای شگفت و بیتغییر، / خاموش میتابد بر / دشت گلزار رنگپریده و ساکت.»
اما پیش از آنکه بتواند ادامه دهد، صدای خراشیدن سنگ از پشت سرش بلند شد. دیوار راهرو میلرزید و سایهای، همان سایهٔ دودمانند، از شکاف سنگها بیرون میخزید. چشمان سرخش در تاریکی برق میزدند و صدایی مانند زوزهٔ باد گفت: «اون مال تو نیست…» لونا طومار را محکم گرفت: «نمیذارم ببریش!» زمرد گردنبندش بیش از پیش شعلهور شد و سایه را لحظهای عقب راند. سایه ایستاد: «من شکارچیام… و تو طعمهای که نباید بیدار میشد.» و هنگامی که زمرد شعلهور شد و نوری سبز به سمتش پرتاب کرد، با صدایی نالهمانند به دیوار چسبید و خشمگینتر گفت: «فکر کردی این نور کوچیک میتونه منو از پا دربیاره؟»
لونا طومار را پشت کمرش پنهان کرد و گردنبندش را بالا برد: «نمیدونم تو چی هستی، ولی نمیذارم اینو ببری!» و بیاختیار شروع به زمزمه کردن کلماتی کرد که از طومار به یاد داشت. نور زمرد تندتر شد و موجی از نور سبز بیرون زد که سایه را محکمتر از قبل به دیوار کوبید. سایه جیغ کشید و پیش از آنکه محو شود، زمزمه کرد: «این فقط شروعشه… شکارچیای دیگه میان…»
دیوار راهرو با صدایی بلند باز شد و لونا سریع خارج شد. ناریا نگران پرسید: «لونا! خوبی؟ صدای چی بود؟» لونا طومار را نشان داد: «اینو پیدا کردم… یه سرود روشنایی، یه سایه… یه هیولا دنبالش بود. خودش گفت شکارچیه! بعدش هم گفت که این فقط شروعشه.» ناریا طومار را گرفت و به خطوط آن نگریست. چهرهاش جدی شد: «بله… اینا سرودهای جادویی روشناییان… چیزی که کاتیا پیش از رفتن به آزوکایا، اینجا برای وارث نور گذاشته بود. اگه این سایه دنبالش باشه، یعنی نیرویی در حال بیدار شدنه؛ نیرویی اهریمنی.»
ناریا گفت: «این سرود… شکستهست. کلماتش ناقصاند، انگار تکهای از اون گم شده. اگه درست یادم باشه، کاتیا یکبار گفت سرودهای روشنایی تنها وقتی که کامل هستن، قدرت واقعیشون رو آزاد میکنن؛ اما این… فقط بخشی از اون سرودهای روشناییه.» اشعارش، که ریشه در سرودهای باستانی داشتند، نصفه و بریده به نظر میرسیدند. ناریا با صدایی لرزان گفت: «ببین لونا، وقتی گردنبندت داره واکنش نشون میده، این یعنی تو وارث نوری، و تا اونجایی که من میدونم کلید هم باید همین گردنبندت باشه. اما اگه اون شکارچیها دنبال این طومار بودن، پس یعنی دنبال تو هم هستن. خیلی باید مراقب باشی!»
از گوشهٔ معبد صدای خراش بلندی آمد. کایان گفت: «فکر کنم دارن نزدیکتر میشن! باید از اینجا بریم!» لونا طومار را فشرد: «نه، اگه بریم، اینو میبرن. من باید بفهمم این سرود چی میگه، حتی اگه ناقص باشه.» و شروع به خواندن کرد. سایهای دودمانند از شکاف دیوار بیرون خزید؛ چشمان سرخش مانند دو شعلهٔ آتش: «اونو به من بده!» ناریا فریاد زد: «لونا، نمیتونی با این تنهایی بجنگی! این سرود ناقصه!» و رو به کایان: «کمکش کن، سریع!» کایان شمعدان سنگین را برداشت و به سمت سایه پرت کرد، اما سایه به سرعت از آن گذشت.
لونا به حکاکیها نگریست. آنها میدرخشیدند و خطی باریک، مانند فلشی، به سمت گوشهای دیگر از دیوار کشیده شده بود: «اونجا!» دستش را روی حکاکی گذاشت و شکافی کوچک باز شد که محفظهای با تکهای پارچهٔ کهنه در آن بود. خطی دیگر از سرود، زیر نور زمرد شکل میگرفت:
«شب تاریک آرام آرام بر آن میخزد، / زمین در آرامش است و خوابیده. / وحشتناک است که پا به راه بگذاری، / اضطرابی نامعلوم و مبهم…»
ناگهان نور زمرد مانند طوفانی منفجر شد. سایه جیغی کشید و دستانش را جلوی چشمان سرخش گرفت. نور او را به دیوار کوبید و بدنش ترک خورد؛ با نالهای بلند، از هم پاشید و مانند دود در هوا محو شد. کایان با ناباوری گفت: «تو… اونو نابود کردی!» ناریا با صدایی لرزان گفت: «نه کامل. اون فقط یکی از شکارچیها بود. اگه درست یادم باشه، آنها همیشه بیشتر از یک نفرند. کاتیا پیش از رفتن به آزوکایا، بخشی از سرودهای جادویی رو اینجا پنهان کرد و بقیه… بقیه رو با خودش به آزوکایا برد.»

چشمان لونا از شگفتی گشاد شد: «آزوکایا؟ سرزمینی که با لیام نجاتش دادن؟» و ناگهان تصویری در ذهنش زنده شد: دشتی سوخته، سایههایی عظیمتر از پیش و نوری که در نبردی بیامان میدرخشید. «فکر میکنم این سرودها داره منو به جایی فرا میخونه. اونجا احتمالاً آزوکایاس!» ناریا سرش را تکان داد: «درست میگه. اون شکارچی تنها نبود. قطعاً نیرویی بزرگتر هم پشت سرشون هست که به دنبالت بیان.»
«ماه کامل بر دشت قد کشیده، در حلقهای شگفت و بیتغییر، خاموش میتابد...»

شکارچیان درینمور
معبد بزرگ لوتاریا · الدورا · نمایش روی نقشهپیش از آنکه لونا پاسخی دهد، صدایی تیز و کوتاه، مانند خراشی روی شیشه، از بیرون معبد برخاست. هر سه به سرعت به سوی پنجره دویدند. رد سیاه سوخته بر سنگفرش میدان نقش بسته بود؛ همانند ردی که لونا در کوچه دیده بود، اما این بار بزرگتر و عمیقتر و انگار زنده. مردم میدان با وحشت به عقب رانده شده بودند و چند کودک با گریه به سوی خانههایشان میدویدند. لونا حس کرد زمزمهای در ذهنش اوج گرفت: «اونا همینجا هستن.» ناریا با شتاب به سوی در معبد رفت و میلهای آهنین را پشت آن قفل کرد.
رد سیاه اکنون به حرکت درآمده بود، مانند ماری که بر زمین میخزید. برای لحظهای، سایهای عظیمتر از پشت برجها سر برآورد: شکلی تیره با چشمانی سرخ که ناگهان محو شد. صدای خراش شدیدتر شد و در معبد با ضربهای سنگین به لرزه درآمد. ناریا فریاد زد: «نمیتونیم اینجا بمونیم! اگه در بشکنه، لونا و سرودها رو میبرن!» و به حکاکیای از شعلهها روی دیوار انتهای معبد اشاره کرد: «اونجا یه راه مخفی برای بیرون رفتن از معبد هست.» کایان پرسید: «تو چی؟ نمیتونیم تو رو اینجا تنها بذاریم!» ناریا با صدایی استوار گفت: «من نگهبان این معبدم، کایان! اگه اونا بیان، جلوشون رو میگیرم تا شماها فرار کنید.» و به لونا: «لونا، باید سرودها رو کامل کنی!»
لونا گفت: «اما ناریا، تنهایی نمیتونم…» و پیش از پایان کلامش، در معبد با صدایی گوشخراش شکسته شد و سایهها مانند موجی سیاه به درون هجوم آوردند: سه شکارچی، بلندتر و تیرهتر از آن که قبلاً دیده بودند، با چشمانی سرخ و دستهایی خمیده. بدنهایشان از دود و سایه شکل گرفته بود و بویی تند، چون آهن سوخته، فضا را پر کرد. ناریا فریاد زد: «زود برید!» به سوی شمعدانهای بزرگ کنار دیوار شتافت و شمعی روشن برداشت و به سوی سایهها پرتاب کرد. شعله به یکی از شکارچیان برخورد کرد و نالهای بلند در معبد پیچید؛ اما دو سایهٔ دیگر به سوی ناریا خیز برداشتند. لونا و کایان به درون راه مخفی دویدند و دیوار پشتشان بسته شد و صدای ناریا و سایهها در پس آن خاموش شد.
راه مخفی تاریک و تنگ بود و تنها نور زمرد لونا راه را روشن میکرد. کایان با صدایی لرزان گفت: «ناریا… اون نمیتونه تنهایی اونا رو نگه داره!» لونا گفت: «میدونم، کایان! ولی اگه از این سرودها مراقبت نکنیم، همهچیز تمومه!» میانهٔ راه، اتاقک کوچکی بود با پایهای سنگی در مرکزش که جعبهای فلزی و کوچک بر آن نهاده شده بود، با قفلی که گویی انتظار کلید را میکشید. لونا زمرد را از گردنبند جدا کرد و آن را به قفل نزدیک کرد. جعبه گشوده شد؛ درون آن، تکهای نازک از سنگی صاف بود که خطی دیگر از سرود زیر نور زمرد شکل میگرفت:
«در زیر نور مهتاب حکمفرماست. / اگرچه میدانی که صبح زود / خورشید از میان مه خواهد تابید…»
دستش را دراز کرد و تکهٔ سنگ را برداشت؛ اما در همان لحظه زمین زیر پایش لرزید و سنگ از دستانش رها شد و با صدایی خردکننده روی زمین افتاد و به صدها تکهٔ کوچک تبدیل شد. لونا با وحشت گفت: «ای وای بر من… چیکار کردم!» کایان فریاد زد: «لونا، باید برگردیم. خردهسنگها رو ول کن. اون دیگه از بین رفته. هیولاها دارن میان!» با هر قدمی که برمیداشتند نور زمرد بیشتر میشد و حکاکیهای دیوار مانند نگهبانانی که از خواب بیدار شده باشند، میدرخشیدند. لونا گفت: «حس میکنم گردنبندم با این سرودها داره قویتر میشه.» کایان پرسید: «تونستی سرود روی سنگ رو حفظ کنی؟» لونا گفت: «نمیدونم شاید…»
به ابتدای راهرو رسیدند. لونا گفت: «ناریا هنوز اون بیرون تنهاست.» دستش را بر حکاکی شعله فشرد و دیوار دوباره گشوده شد. معبد در سکوتی سنگین فرو رفته بود؛ شکسته و پر از شمعدانهای افتاده. ناریا در گوشهای از دیوار افتاده بود، با لباسهای پاره و زخمی سیاه بر تنش. لونا کنارش زانو زد: «ناریا… وای نه…» ناریا با صدایی ضعیف اما استوار گفت: «لونا، هیولاها رفتن… از درینمور بودن… ولی مطمئنم که برمیگردن. برو به آزوکایا. سرودها رو کامل کن. قسم بخور که نمیذاری تاریکی برگرده…» چشمان لونا از اشک پر بود: «قسم میخورم، ناریا. با هر چیزی که دارم. میرم آزوکایا. اینو تموم میکنم.» ناریا، با لبخندی که حالا بر صورتش نشسته بود، دستش را بر دست لونا نهاد: «نور نگهدارت باشه…» و چشمانش فرو بست.

از پشت درب راهروی مخفی، صدای خفیف خراش و زوزه به گوش میرسید. کایان با صدایی آکنده از اندوه گفت: «ناریا… نباید اینجوری میرفت. این شکارچیا… چرا هیچکس نیومد کمک؟ لوتاریا پر از نگهبانه، کجان الان؟» لونا گفت: «مردم ترسیدن، کایان. وقتی سایهها اومدن، همه فرار کردن. نگهبانا تو میدون شهرن، ولی نمیتونیم منتظرشون بمونیم. به ناریا قول دادم نذارم تاریکی برگرده. باید برم آزوکایا و این سرودها رو کامل کنم و جلوشون بایستم.» کایان گفت: «نمیذارم تنها بری. ناریا از منم خواست که کمکت کنم.» لونا گفت: «یه نفر هست که میتونه کمکمون کنه، لیام. ناریا همیشه ازش حرف میزد؛ قهرمانی که با کاتیا، آزوکایا رو نجات دادن. اگه اشتباه نکنم، از چند روز قبل از بهار برای جشن سالانهٔ نور اومده بود لوتاریا.» زمردش لحظهای درخشید و نوری ضعیف به سوی شمال، به سمت تالار بزرگ شهر، کشیده شد.
«برو به آزوکایا. سرودها رو کامل کن... نور نگهدارت باشه...»

لیام پیر
تالار بزرگ شهر · الدورا · نمایش روی نقشهکایان با شگفتی گفت: «لیام؟ اون پیرمرد افسانهای؟ مطمئنی هنوز لوتاریاس؟ حالا چطور پیداش کنیم؟» لونا سرودها را در دستانش بالا نگه داشت: «این سرودها… راه رو نشونم میدن.» و کلمات را زیر لب زمزمه کرد؛ زمردش لحظهای درخشید و نوری ضعیف به سوی شمال کشیده شد. «شاید لیام برای جشن هنوز اونجا باشه. بیا!» شهر در هرجومرج غرق شده بود؛ مردم با وحشت در خانههایشان پناه گرفته بودند و نگهبانان در میدان با فریاد تلاش میکردند نظم را بازگردانند.
نگهبانان زرهپوش با شمشیرهای آماده جلوی در تالار ایستاده بودند. فدور، نگهبان ارشد، با دیدن لونا و کایان جلوتر آمد: «لونا؟ کایان؟ کجا؟ شهر تو آشوبه، معبد رو یه چیزی نابود کرده!» لونا نفسش را تنظیم کرد: «فدور، اون سایهها بودن، شکارچیای درینمور. ناریا… اون مُرده. اونا دنبال منن و من باید لیام رو پیدا کنم. شنیدیم برای جشن اومده بوده اینجا. هنوز اینجاست؟» فدور با شگفتی گفت: «استاد لیام؟ آره، چند هفتهای هست که اینجاس. ولی تو این آشوب، نمیتونید برید داخل!» لونا با صدایی استوار گفت: «فدور، اگه لیام رو نبینم، این سایهها لوتاریا رو نابود میکنن. یه اتفاقی داره میفته که زیر سر درینمور هست!» فدور با نفسی عمیق به نگهبانان اشاره کرد: «بذارید رد شن!»
تالار بزرگ با دیوارهای سنگی سفید و پنجرههای بلند، پر از نور خورشید بود؛ اما سکوتی که بر آن حاکم بود با آشوب بیرون تضاد داشت. در مرکز، مردی مسن با موهای خاکستری و عصایی چوبی ایستاده بود و چشمانش، که هنوز تیز و نافذ بودند، به لونا و کایان خیره بود. شنلی ساده بر شانههایش داشت و حس آرامش و قدرتی در وجودش نهفته بود. لونا با صدایی لرزان گفت: «لیام؟ استاد لیام؟» مرد گفت: «بله. منم. تو کی هستی، دخترم؟»
لونا طومار و پارچه را بالا برد: «اسمم لوناست. این سرودهای روشناییه. شکارچیهای درینمور دنبالشن. اونا ناریا، خادم معبد رو کشتن. ناریا قبل از مرگش گفت بقیهٔ سرودها تو آزوکایاست. من قسم خوردم که پیداشون کنم و نذارم تاریکی دوباره برگرده. به کمکتون نیاز دارم.» لیام لحظهای به زمرد گردنبند لونا نگریست و برقی در چشمانش زنده شد، گویی خاطرهای دیرین را به یاد آورد: «شکارچیای درینمور؟» و نفسی عمیق کشید: «پس هرجومرج بیرون واسه سایههاس. فکر میکردم اون روزا تموم شده. اگه تو وارث نور باشی، این یعنی تازه شروع شده.»
از بیرون تالار، زوزهای ضعیف در باد پیچید، گویی هشداری از سمت درینمور بود. لونا گفت: «ما باید بریم آزوکایا، با هم.» لیام با نگاهی پر از تجربه گفت: «از کتاب کهن کاتیا چیز زیادی باقی نمونده، ولی همون هم شاید کمکی باشه. راه بیفتید. از دروازهٔ غربی میریم.» سپس عصایش را محکم بر زمین کوبید و با گامهایی استوار به سوی در تالار پیش رفت.
«سه نفر کافیه. من و کاتیا دو نفر بودیم.»

سه مسافر
دروازههای غربی · الدورا · نمایش روی نقشهاز تالار پیش رفت و لونا و کایان با شتاب در پیاش دویدند. هنگامی که کوچهها را پشت سر گذاشتند، میدان مرکزی لوتاریا هنوز در هرجومرج بود. نگهبانان مردم را به سوی خانههایشان میراندند و رد سوختهٔ سیاه سایهها بر سنگفرشها کمرنگ شده بود و به سوی دروازههای غربی امتداد داشت، گویی نشانهای از تهدیدی که در کمین باشد.
لیام به آن رد خیره شد و با صدایی که از ژرفای تاریخ میجوشید، گفت: «درینمور قطعاً داره یه طوفان بزرگتر به پا میکنه و ما باید پیش از اینکه طنابش رو دور گردنمون بندازه، پارهاش کنیم.» لونا با صدایی که از سوگندش جان میگرفت، گفت: «من آمادهام. قسمم به ناریا و همچنین کاتیا، منو به این راه سپرده و تا آخرش میجنگم.» زمرد گردنبندش با هر کلماتش درخششی ملایم ساطع میکرد، گویی تأییدی بود از صداقتی که در قلبش نهان بود.
کایان، که هنوز از نبرد معبد در بهت فرو رفته بود، با صدایی که تردید و اراده در آن به هم آمیخته بود، گفت: «منم… منم میام، ولی اگه سایهها بیشتر بشن چی؟ فقط سه تاییم و این تعداد اگه نبردی در کار باشه انگار هیچی نیست!» لیام با لبخند جواب داد: «سه نفر کافیه، پسر. من و کاتیا دو نفری، آزوکایا رو از دست درینمور کشیدیم بیرون.» و گامهایش را تندتر کرد: «به سمت دروازه بریم.»
هنگامی که به دروازهٔ غربی رسیدند، نگهبانان با شمشیرهای برافراشته در برابرشان ایستاده بودند. نگهبان ارشد، با دیدن لیام قدم پیش نهاد: «استاد لیام! شهر تو آشوبه. خبر رسیده معبد زیر دستای نیروی تاریکی نابود شده! اعلام جنگ مستقیم داریم با درینمور؟» لیام با صدایی که هنوز قدرت گذشتهاش را داشت، جواب داد: «نابود نشده. ولی ناریا، خادم معبد کشته شده. کار شکارچیهای درینموره و ما باید بریم آزوکایا تا جلوی نقشهشون رو بگیریم. دروازه رو باز کن!»
نگهبان ارشد لحظهای درنگ کرد و با تردیدی که در چشمانش موج میزد، گفت: «آزوکایا؟ با این جوونا؟» لونا جلوتر آمد: «من وارث نور و سرودهای روشناییام و قسم خوردم که در مقابل تاریکی بایستم و نذارم گذشته تکرار بشه.» نگهبان نفس عمیقی کشید و با لحنی که تسلیم عزم لونا شده بود، گفت: «نور همراهتون باشه.» و با اشارهای به یارانش افزود: «دروازه رو باز کنید!» دروازه با صدایی سنگین گشوده شد و لونا، کایان و لیام به دشتهای بیرون لوتاریا پای نهادند.
«نور همراهتون باشه.»